Will Vested Interests Allow Change in Kerala’s Education Sector?

 

Will Vested Interests Allow Change in Kerala’s Education Sector?

From my vantage point in Tamil Nadu, the state of Kerala’s education sector is a recurring concern. It is an irony that political leaders in Kerala, who frequently draw students into political protests, ensure that their own children—and those of other affluent sections of society—receive their education in institutions in Tamil Nadu, Karnataka, Hyderabad or Delhi.

The reality today is that a considerable proportion of students in Kerala’s government and aided colleges consists of those who, for various reasons, either could not secure admission to, or chose not to pursue, education in more reputed institutions elsewhere. Only a handful of aided and self-financing colleges maintain reasonably good academic standards. Even in these institutions, however, political interference often constrains managements and prevents them from pursuing meaningful growth and development.

It is against this backdrop that the UDF government has taken certain new initiatives. The government is reportedly paving the way for academically accomplished institutions to attain autonomous status and introduce courses on their own initiative. Government approval will no longer be necessary to start new courses; the sanction of the affiliating university will suffice. This is expected to reduce bureaucratic delays and opportunities for corruption while enabling institutions to introduce courses that respond to contemporary academic and professional requirements. Self-financing colleges, too, will be able to introduce such courses.

Naturally, these courses are likely to involve higher fees. Consequently, some have argued that similar courses should also be introduced in government and aided colleges to ensure equal opportunities for students from all economic backgrounds. However, this may not be the most prudent approach. Rather than investing in the infrastructure required for such programmes in aided colleges—a move that could open up fresh avenues for managements to generate substantial revenue through recruitment and other arrangements—the government should consider providing scholarships to economically disadvantaged students. This would enable deserving students to pursue their studies in self-financing and autonomous institutions without being constrained by financial limitations.

The ideal arrangement would be for universities to function as effective regulatory and academic supervisory authorities, ensuring rigorous standards, transparency and quality, while allowing sufficient freedom for private institutions to innovate and grow. At the same time, the government must ensure that those establishing educational institutions are not driven exclusively by commercial considerations. Appropriate legislation and effective regulatory mechanisms are essential to safeguard academic interests and prevent the commercialisation of education from undermining its larger social purpose.

Equally important is the creation of accessible public platforms where students can express their concerns, raise grievances and participate in discussions about the quality of education. Their voices must be heard rather than suppressed by institutional or political interests.

Through such relatively straightforward interventions, coupled with greater institutional freedom and accountability, Kerala can aspire to become an educational hub of national recognition. Given the state's considerable potential in the service sector, education could emerge as one of the principal drivers of its future economic and social development.

What Kerala needs, therefore, is a broad and coherent vision, shared by both the ruling and opposition parties, to transform the state into a nationally recognised centre of excellence in education. Such an undertaking cannot succeed if every reform is viewed through the narrow lens of political advantage or vested interests.

One can only hope that leaders who place the interests of the state above those of their respective parties will emerge—and that the rank and file of political organisations will also recognise the need for change. Ultimately, the question is not whether Kerala has the potential to transform its education sector, but whether its political establishment and entrenched vested interests will allow that transformation to take place.

 

 

The Communist movement in India - Part - 4 - 1964: The Split Occurs, the Roots Are Severed

 

ഇന്ത്യയിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ ചരിത്രം – ഭാഗം – 4

ഃഃഃഃഃഃഃ

 ഒന്നാം ലോക്സഭ തെരഞ്ഞെടുപ്പ്  

ഃഃഃഃഃഃഃഃഃഃഃ

  1950 തുടക്കം മുതലെ ഭരണകക്ഷിയായ കോണ്‍ഗ്രസും പ്രതിസന്ധിയിലായിരുന്നു.ഇന്ത്യയുടെ ഭാവിയെ സംബ്ബന്ധിച്ച് ജവഹർലാൽ നെഹ്റുവിന്‍റെയും സർദാർ വല്ലഭായ് പട്ടേലിന്‍റെയും ആശയങ്ങളിലെ  വ്യത്യസ്തങ്ങളായിരുന്നു അതിന് കാരണം.രാജ്യപുരോഗതി തടസ്സപ്പെടുത്തുന്ന നയങ്ങളായിരുന്നു പൊതുവെയുണ്ടായിരുന്നത്.സാമ്രാജ്യത്വശക്തിയെ ആശ്രയിച്ചുള്ള സാമ്പത്തിക വികാസ ശ്രമം പരാജയപ്പെടുകയാണ് എന്ന ആരോപണം ശക്തമായി.1950 ല്‍ സര്‍ദാര്‍ പട്ടേല്‍ ഗ്രൂപ്പിലെ പുരുഷോത്തമദാസ് താണ്ഡന്‍ കോണ്‍ഗ്രസ്സ് പ്രസിഡന്‍റായതോടെ പല പ്രമുഖ നേതാക്കളും കോണ്‍ഗ്രസ് വിട്ട് കിസാന്‍ മസ്ദൂര്‍ പ്രജാ പാര്‍ട്ടി രൂപീകരിച്ചു.സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയിലും കുഴപ്പമുണ്ടായിരുന്നു.1950 ല്‍ ജയപ്രകാശ് നാരായണനെതിരെയും കേന്ദ്ര നയത്തിനെതിരെയും വിമര്‍ശനങ്ങള്‍ വന്നു.1951 ല്‍ അരുണാ അസഫലി അടക്കം പലരും പാര്‍ട്ടി വിട്ടു.ഈ സമയം കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയ്ക്കും ഏകീകൃതമായ ഒരു നയമില്ലാതിരുന്നതിനാൽ കോണ്‍ഗ്രസും സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടിയും വിട്ടവരെ പാർട്ടിയിലേക്ക് ആകർഷിക്കാനും കഴിഞ്ഞില്ല.പുതിയതും വ്യക്തമായതും വസ്തുനിഷ്ഠവുമായ ഒരു നയത്തിനുള്ള പോരാട്ടം പാർട്ടിയിൽ തുടരുകയായിരുന്നു.അതിനൊപ്പം സെക്ടേറിയന്‍ ചിന്തയും മുറുകിവന്നു.പുതിയ സാഹചര്യങ്ങളെ വേണ്ടവിധം ഉപയോഗിക്കാന്‍ കഴിയാതെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയും പ്രതിസന്ധിയിലായി.

    ഈ സാഹചര്യത്തിലും ഭരണഘടന പ്രകാരം 1951 ഒക്ടോബറിൽ തുടങ്ങി 1952 ഫെബ്രുവരിയിൽ അവസാനിച്ച സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയിലെ ആദ്യ തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ സിപിഐ പ്രധാന പ്രതിപക്ഷമായി.അതുവരെ ലോകം കണ്ടതിൽ വച്ച് ഏറ്റവും വലിയ ജനാധിപത്യ തെരഞ്ഞെടുപ്പായിരുന്നു അത്. 173 ദശലക്ഷത്തിലധികം പേരാണ് വോട്ടർമാരായുണ്ടായിരുന്നത്.45.7 ശതമാനം വോട്ടറന്മാര്‍ വോട്ടിംഗിൽ പങ്കെടുത്തു.ആകെ പോള്‍ ചെയ്ത വോട്ടിൽ 44.99 ശതമാനം നേടി നെഹ്റുവിന്‍റെ നേതൃത്വത്തിൽ കോണ്‍ഗ്രസ് അധികാരത്തിലെത്തി.അന്നും പ്രതിപക്ഷം പലതട്ടിലായിരുന്നു.ഇടതുപക്ഷം,തീവ്ര വലതുപക്ഷം,മൃദു ഇടതുപക്ഷം എന്നിങ്ങനെ പല ഘടകങ്ങള്‍.ദക്ഷിണേന്ത്യൻ സംസ്ഥാനങ്ങളിലാണ് സിപിഐ ശക്തി പ്രകടിപ്പിച്ചത്.ആകെ പോള്‍ ചെയ്ത വോട്ടിൽ 3.29 ശതമാനമെ പാർട്ടിക്ക് ലഭിച്ചുള്ളുവെങ്കിലും പതിനാറ് സീറ്റുകളിൽ വിജയിച്ച് പാർട്ടി പ്രധാന പ്രതിപക്ഷമായി.റാം മനോഹർ ലോഹ്യയും ജയപ്രകാശ് നാരായണനും നേതൃത്വം കൊടുത്ത സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടിക്ക് 10.59 ശതമാനം വോട്ട് ലഭിച്ചെങ്കിലും 12 സീറ്റേ ലഭിച്ചുള്ളു.ജെ.ബി.കൃപലാനി നേതൃത്വം കൊടുത്ത കിസാൻ മസ്ദൂർ പ്രജാ പാർട്ടിക്ക് 5.79 ശതമാനം വോട്ടും 9 സീറ്റും ലഭിച്ചു.ശ്യാമപ്രസാദ് മുഖർജി സ്ഥാപിച്ച ഭാരതീയ ജനസംഘം 3.06 ശതമാനം വോട്ടും മൂന്ന് സീറ്റും നേടി.അന്ന് പ്രധാന പ്രതിപക്ഷമായിരുന്ന ഇടതുപക്ഷം തകർന്നടിഞ്ഞ ഈ കാലത്ത് ഇതേ ജനസംഘത്തിന്‍റെ പുതിയ പതിപ്പായ ബിജെപി തുടർച്ചയായി ഇന്ത്യ ഭരിക്കുന്നു എന്നതും ജനാധിപത്യത്തിലെ ഒരിരുണ്ട തമാശയാണ്.

  മധുര രേഖയും തുടർ നയങ്ങളും

ഃഃഃഃഃഃഃഃഃഃ  

    സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്‍റെയും നാടുവാഴിത്തത്തിന്‍റെയും പുഴുക്കുത്തുകള്‍ നീക്കി രാജ്യത്ത് ജനകീയജനാധിപത്യ വിപ്ലവം പൂര്‍ത്തിയാക്കാന്‍ റഷ്യന്‍ മാര്‍ഗ്ഗവും ചൈനീസ് മാര്‍ഗ്ഗവും യോജിക്കില്ലെന്നും ഒരിന്ത്യന്‍ മാര്‍ഗ്ഗം കണ്ടെത്തണമെന്നുമുള്ള തിരിച്ചറിവിന്‍റെ ഫലമായി സാര്‍വ്വദേശീയ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്‍റെ സഹായത്തോടെ പുതിയൊരു പരിപാടിയും നയപ്രഖ്യാപനവും ചില നേതാക്കള്‍ തയ്യാറാക്കി.1953 ഡിസംബർ 27 മുതൽ 1954 ജനുവരി നാലുവരെ തമിഴ്നാട്ടിലെ മധുരയിൽ നടന്ന പാർട്ടി കോണ്‍ഗ്രസിൽ ഭരണകക്ഷിയായ കോണ്‍ഗ്രസിനോടുള്ള സമീപനം എന്താകണം എന്നതായിരുന്നു പ്രധാന ചർച്ചാ വിഷയം.പാർട്ടിയിലെ പരിഷ്ക്കരണവാദികള്‍ നെഹ്റു സർക്കാർ സാമ്രാജ്യവിരുദ്ധമായ വിദേശനയമാണ് പിന്തുടരുന്നതെന്നും ചേരിചേരാ നിലപാട് അതാണ് വ്യക്തമാക്കുന്നതെന്നും അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.ഒരു ദേശീയ ജനാധിപത്യ മുന്നണി കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നതിന് കോണ്‍ഗ്രസുമായി നിയന്ത്രിത സഹകരണം വേണമെന്നും അവർ വാദിച്ചു.എന്നാൽ തീവ്രഇടതുപക്ഷം ഇന്ത്യൻ ബൂർഷ്വാസിയെയും നെഹ്റു സർക്കാരിനെയും പിന്തിരിപ്പന്മാരും സാമ്രാജ്യത്വവുമായി സഹകരിക്കുന്നവരുമായി അവതരിപ്പിച്ചു.ജനകീയ ജനാധിപത്യ വിപ്ലവം കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്ത വർഗ്ഗസമരം തന്നെ വേണമെന്നവർ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.ജനറൽ സെക്രട്ടറി അജോയ് ഘോഷിന്‍റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള മധ്യപക്ഷം പാർലമെന്‍റിൽ ഭരണപക്ഷത്തെ ശക്തമായി എതിർക്കാനും സൃഷ്ടിപരമായ ബഹുജന പ്രസ്ഥാനങ്ങളുമായി സമന്വയപ്പെട്ട് പ്രവർത്തിക്കാനും ആഹ്വാനം ചെയ്തു.

       സമ്മേളനത്തിൽ അവതരിപ്പിച്ച നയരേഖ ഇന്ത്യന്‍ സര്‍ക്കാരിന്‍റെ പദ്ധതികളും പരിപാടികളും ജന്മിമാരുടെയും നാട്ടുരാജാക്കന്മാരുടെയും ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്‍റെയും താല്‍പ്പര്യങ്ങള്‍ സംരക്ഷിക്കുന്നതാണ് എന്നും പോലീസ് സ്റ്റേറ്റാണ് ഇപ്പോഴുള്ളതെന്നും അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.ചേരിചേരാനയം വഞ്ചനാത്മകമാണെന്നും അമേരിക്കയെ സഹായിക്കുന്നതും സമാധാനകുതുകികളായ രാഷ്ട്രങ്ങളെ ആക്രമിക്കുന്ന സമീപനം സുഗമമാക്കുന്നതുമാണിത് എന്നും സൂചനയുണ്ടായി.ആഭ്യന്തരമായി ബ്രിട്ടീഷ് മൂലധനത്തിന്‍റെ രഥചക്രത്തോട് കൂട്ടിക്കെട്ടപ്പെട്ട സാമ്പത്തികനയമാണ് ഇന്ത്യ പിന്തുടരുന്നതെന്നും നയരേഖ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.യഥാര്‍ത്ഥത്തിലുള്ള വ്യവസായവത്ക്കരണം നടത്താനും ഭൂപരിഷ്ക്കരണം നടപ്പിലാക്കാനും കോണ്‍ഗ്രസിന് കഴിയില്ലെന്നും ഇവരുടെ പുനര്‍നിര്‍മ്മാണ ശ്രമങ്ങള്‍ തകരുകയാണെന്നും രേഖ വിലയിരുത്തി.ജനകീയ ജനാധിപത്യത്തിന്‍റേതായ ഒരു സര്‍ക്കാര്‍ സ്ഥാപിക്കുക എന്നതാണ് അടിയന്തിരലക്ഷ്യമെന്ന നയരേഖ പരാമർശത്തിന് സമ്മേളന പ്രതിനിധികളിൽ നിന്നും പൊതുവായ അംഗീകാരവും ലഭിച്ചു.

     പരിഷ്ക്കരണവാദികളെയും തീവ്രപക്ഷത്തെയും ഒന്നിപ്പിച്ചു മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകാൻ കഴിയുന്നവിധമുള്ള പ്രമേയങ്ങളാണ് പാർട്ടി കോണ്‍ഗ്രസ് അംഗീകരിച്ചത്.വിദേശമൂലധനത്തെ ആശ്രയിക്കുന്നത് കുറയ്ക്കുന്നതിനായി പൊതുമേഖല സ്ഥാപനങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കാനും ഉള്ളവ ശക്തിപ്പെടുത്താനും സമ്മേളനം ആഹ്വാനം ചെയ്തു.സമൂലകാർഷിക ഭൂപരിഷ്ക്കരണവും സമ്പത്ത് പുനർവിതരണവും നടത്താൻ സർക്കാർ തയ്യാറാകണമെന്നും സമ്മേളനം ആവശ്യപ്പെട്ടു.ഭാഷാടിസ്ഥാനത്തിൽ സംസ്ഥാനങ്ങള്‍ രൂപികരിക്കാനും ആഹ്വാനം ചെയ്തു.പിളർപ്പ് ഒഴിവാക്കാനായി നെഹ്റു സർക്കാരിനെ സംബ്ബന്ധിച്ച പ്രമേയത്തിലും വിട്ടുവീഴ്ച വരുത്തി.നെഹ്റുവിന്‍റെ വിദേശനയത്തെ ഒരു പരിധിവരെ അംഗീകരിച്ചും ആഭ്യന്തരനയങ്ങളെ ശക്തമായി വിമർശിച്ചും പ്രമേയം പാസ്സാക്കി.അജോയ് ഘോഷ് വീണ്ടും പാർട്ടി ജനറൽ സെക്രട്ടറിയായി.ബി.ടി.രണദിവെ,എസ്.എ.ഡാങ്കെ,സി.രാജേശ്വരറാവു,പി.രാമമൂർത്തി,പി.സുന്ദരയ്യ,ഈഎംഎസ്,ഏകെജി,ഹർകിഷൻ സിംഗ് സുർജിത്,റണൻ സെൻ എന്നിവർ ഉള്‍പ്പെട്ട പോളിറ്റ്ബ്യൂറോയും രൂപീകരിച്ചു.

      നയരേഖയില്‍ ദോഷങ്ങളേറെയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അത് പാര്‍ട്ടിയെ ഉഷാറാക്കി.തകര്‍ന്നു കിടക്കുന്ന പാര്‍ട്ടിയെ ഉദ്ധരിക്കാനും ഛിന്നഭിന്നമായി കിടക്കുന്ന പാര്‍ട്ടിയണികളെ ഏകീകരിക്കാനും ഈ രേഖ സഹായിച്ചു.ഇന്ത്യന്‍ വിപ്ലവത്തിന്‍റെ മൌലികസ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തെറ്റായ പഴയ ധാരണകളെ തിരുത്തുന്നതായിരുന്നു ഈ രേഖ.സോഷ്യലിസ്റ്റ് വിപ്ലവം ഉടനടി നടക്കില്ലെന്നും അതിനുള്ള പക്വതയും സാധ്യതയും ഇന്ത്യയില്‍ വളര്‍ന്നു കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലെന്നും സാമ്രാജ്യവിരുദ്ധവും നാടുവാഴിവിരുദ്ധവുമായ വിപ്ലവം പൂര്‍ത്തീകരിക്കുകയാണ് ഉടനടി വേണ്ടതെന്നും പരിപാടി ചൂണ്ടിക്കാട്ടി.തൊഴിലാളികളുടെയും കൃഷിക്കാരുടേയും ഇടത്തരക്കാരുടെയും കൂടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലും പുരോഗതിയിലും താത്പ്പര്യമുള്ള ദേശീയബൂര്‍ഷ്വാവിഭാഗം കൂടി പങ്കെടുക്കുന്ന ഒരു മുന്നണി പ്രസ്തുത കടമകള്‍ നിര്‍വ്വഹിക്കാന്‍ ആവശ്യമാണെന്നും പരിപാടി തറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.ഈ കടമകള്‍ നിര്‍വ്വഹിച്ചുകൊണ്ടാണ് തൊഴിലാളിവര്‍ഗ്ഗം പടിപടിയായി ദേശീയ ജീവിതത്തിലെ പ്രമുഖധാരയായി ഉയരുകയെന്നും ഈ ഘട്ടത്തിലാണ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് വിപ്ലവസാധ്യത വളര്‍ന്നുവരികയെന്നും രേഖ വ്യക്തമാക്കി.രാജ്യം സായുധകലാപത്തിന്‍റെയോ വിപ്ലവത്തിന്‍റെയോ അടുത്തെത്തി കഴിഞ്ഞുവെന്ന ധാരണ തിരുത്തണമെന്നും രേഖ ആവശ്യപ്പെട്ടു.പലരൂപത്തിലുള്ള ജനകീയ സമരങ്ങള്‍ വളര്‍ത്തേണ്ട പ്രാധാന്യവും ഇതില്‍ എടുത്തു പറഞ്ഞിരുന്നു.സെക്ടേറിയന്‍ ചിന്തകള്‍ ശക്തമായിരുന്നതിനാല്‍ ഇതൊന്നും പൂർണ്ണമായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടില്ല.എങ്കിലും നിലവിലുള്ള സമീപനം ശരിയല്ല എന്ന് എല്ലാവർക്കും ബോധ്യമായി.അകന്നുപോയ ബഹുജനങ്ങളുമായി അടുക്കാനും ബഹുജനപ്രസ്ഥാനം കെട്ടിപ്പടുക്കാനും പാര്‍ട്ടിയെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കാനും ഇത് സഹായിച്ചു.പാര്‍ട്ടി ശരിക്കും പുതിയൊരു പാതയിലേക്ക് മാറി.ഈ നയം താത്ക്കാലിക ആശ്വാസം നല്‍കിയെങ്കിലും പുകഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന സെക്ടേറിയൻ ചിന്തകള്‍ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് പ്രസ്ഥാനത്തെ മുറിവേൽപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

         ശക്തിപ്രാപിക്കാനുള്ള വെടിക്കോപ്പുകളൊരുക്കിയാണ് നേതാക്കള്‍ മധുരയിൽ നിന്നും പിരിഞ്ഞതെങ്കിലും മധുര രേഖയുടെ അപ്രായോഗികത തിരിച്ചറിയാന്‍ അധികം വൈകേണ്ടിവന്നില്ല.വളര്‍ന്നുവരുന്ന സാമ്പത്തിക കുഴപ്പത്തിനൊപ്പം ഒരു രാഷ്ട്രീയ കുഴപ്പത്തിന്‍റെകൂടി പ്രാരംഭഘട്ടത്തിലാണ് ഇന്ത്യ എന്ന വിലയിരുത്തലും അമിതോത്പ്പാദനം മൂലമുള്ള സാമ്പത്തിക കുഴപ്പമാണ് രാജ്യത്തുള്ളതെന്നുള്ള ധാരണയും തെറ്റായിരുന്നു.അര്‍ദ്ധകൊളോണിയല്‍ സമ്പദ്ഘടനയുടെ പിന്നോക്കസ്വഭാവമായിരുന്നു കുഴപ്പത്തിന്‍റെ അടിസ്ഥാനകാരണം.പഞ്ചവത്സര പദ്ധതിയെ സാമ്രാജ്യത്വകൂട്ടുകെട്ടിന്‍റെ സന്തതിയെന്നാണ് അജയഘോഷ് വിശേഷിപ്പിച്ചത്.അതും തെറ്റായിരുന്നു.എന്നാല്‍ അന്തര്‍ദ്ദേശീയ വിഷയങ്ങളിൽപാർട്ടിയുടെ വിലയിരുത്തലുകള്‍ ശരിയായിരുന്നു താനും.പാകിസ്ഥാനും അമേരിക്കയും ചേര്‍ന്നുള്ള പട്ടാളസഖ്യത്തിനെതിരായ താക്കീതും അമേരിക്കന്‍ സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്‍റെ തനിനിറം തുറന്നുകാട്ടലും അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു.സോവിയറ്റ് യൂണിയനും ചൈനയുമായുള്ള ബന്ധം ഇന്ത്യന്‍ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തുമെന്ന നിലപാടും പാർട്ടിക്കുണ്ടായിരുന്നു.സാമ്പത്തികകുഴപ്പം ഭരണകക്ഷിക്കെതിരായ ജനരോഷമാകുന്നുണ്ടെന്നും പ്രതിസന്ധിഘട്ടത്തില്‍ തൊഴിലാളി വര്‍ഗ്ഗത്തിന്‍റെ ഐക്യം കെട്ടിപ്പടുക്കണമെന്നും രേഖ പറഞ്ഞിരുന്നു.എന്നാൽ അത്തരമൊരു പാകപ്പെടൽ സംഭവിച്ചില്ല.ചുരുക്കി പറഞ്ഞാല്‍ ശരികള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും മധുര പ്രമേയം പാര്‍ട്ടിക്ക് ശരിയായ കാഴ്ചപ്പാട് നല്‍കിയില്ല.പക്ഷെ ഒന്നുണ്ടായി.പുതിയ പരിപാടിയും നയപ്രഖ്യാപന രേഖയും അംഗീകരിച്ച് പാർട്ടി ഒറ്റക്കെട്ടായി പ്രവര്‍ത്തിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.അതോടെ പുതിയ പരിപാടി ശരിയാണെന്നുള്ള നിലപാടിലേക്ക് പാര്‍ട്ടി എത്തിച്ചേരുകയും ചെയ്തു.

   1954 ലെ  തിരുക്കൊച്ചി ഇടക്കാല തെരഞ്ഞെടുപ്പിലും മലബാര്‍ ജില്ല ബോര്‍ഡ് തെരഞ്ഞെടുപ്പിലും പാര്‍ട്ടി വിജയിച്ചു.ബഹുജനപ്രസ്ഥാനങ്ങളും സമരങ്ങളും നിരന്തരം സംഘടിപ്പിച്ചു.പാവപ്പെട്ടവരുടെ ജീവിത നിലവാരം ഉയര്‍ത്തുക എന്നതായിരുന്നു ലക്ഷ്യം.സ്വാതന്ത്ര്യം ഉറപ്പിക്കാനുള്ള പ്രസ്ഥാനങ്ങളിലും പാര്‍ട്ടി സജീവമായി.1953 സെപ്തംബറില്‍ കല്‍ക്കത്തയില്‍ എട്ട് ലക്ഷം തൊഴിലാളികളും 1954 ജനുവരിയില്‍ ബോംബെയില്‍ രണ്ട് ലക്ഷം തൊഴിലാളികളും നടത്തിയ സമരത്തിലും പാര്‍ട്ടി മുന്‍നിന്നു.1954 മെയില്‍ കല്‍ക്കത്തയില്‍ ചേര്‍ന്ന  എഐടിയുസി സമ്മേളനത്തിൽ 830ല്‍ അധികം പേര്‍ പങ്കെടുത്തു.1953 മെയില്‍ ആറ് കൊല്ലത്തിനുശേഷം അഖിലേന്ത്യ കിസാന്‍ സഭ യോഗം ചേര്‍ന്നു.ആനുകാലിക പ്രക്ഷോഭങ്ങള്‍ക്ക് ആ യോഗം നേതൃത്വം നല്‍കി.യുപി,ബംഗാള്‍,ബീഹാര്‍,മദ്രാസ്,പഞ്ചാബ് എന്നിവിടങ്ങളില്‍ കാര്‍ഷിക പരിഷ്ക്കരണ നിയമങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടിയും ഒഴിപ്പിക്കല്‍ തടയുന്നതിനുള്ള നിയമനിര്‍മ്മാണങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടിയും പ്രസ്ഥാനങ്ങള്‍ സംഘടിപ്പിക്കുകയുണ്ടായി.1952 മുതല്‍ അഖിലേന്ത്യ നിലവാരത്തില്‍ സമാധാനപ്രസ്ഥാനം വളര്‍ത്തിക്കൊണ്ടുവരാനും കഴിഞ്ഞു.എന്നാല്‍ ഇതും പെട്ടെന്ന് കെട്ടടങ്ങി.അടിസ്ഥാനപരമായ പല പ്രശ്നങ്ങളിലും നേതാക്കള്‍ക്കിടയിൽ സംശയങ്ങള്‍ തലപൊന്തി.

    ദിശാബോധം നൽകിയ പാലക്കാട് കോണ്‍ഗ്രസും കേരളത്തിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സർക്കാരും

---------------

സാര്‍വ്വദേശീയമായി ഒരു ഭാഗത്ത് സോഷ്യലിസ്റ്റ് മേഖലയും മറുഭാഗത്ത് ദേശീയ വിമോചന പ്രസ്ഥാനവും ഉച്ചകോടിയിലെത്തി.സാമ്രാജ്യത്വത്തെ ബാധിച്ച പൊതുകുഴപ്പം കൂടുതല്‍ മൂര്‍ഛിച്ചു.പുതുതായി സ്വാതന്ത്ര്യം പ്രഖ്യാപിച്ച  രാജ്യങ്ങള്‍ മെല്ലെമെല്ലെ സ്വതന്ത്രമായ ഒരു വികാസത്തിനുള്ള യത്നങ്ങളും ആരംഭിച്ചു.ഇതിന്‍റെയൊക്കെ പ്രതിഫലനമെന്ന നിലയിലാണ് നെഹ്റു സോവിയറ്റ് യൂണിയന്‍ സന്ദര്‍ശിച്ചത്.ചൈനയുമായി അടുക്കുന്നതിന്‍റെ ഭാഗമായി നെഹ്റു-ചൌ എന്‍ ലായ് പ്രഖ്യാപനവുമായി ബന്ദൂക്ക് സമ്മേളനവും നടന്നു.വ്യവസായവത്ക്കരണത്തിലൂന്നിരണ്ടാം പഞ്ചവത്സര പദ്ധതിക്കുള്ള തയ്യാറെടുപ്പ് നടക്കുകയായിരുന്നു.ഇതെല്ലാം പൊതുവായി ജനങ്ങളില്‍ ചലനമുണ്ടാക്കി.കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയുടെ ചിന്താധാരയിലും ഇത് പ്രതിഫലിച്ചു.മാറ്റങ്ങള്‍ ഉള്‍ക്കൊണ്ടുപ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നതിനു പകരം സംശയങ്ങള്‍ തേട്ടിതേട്ടി ചവച്ചു മുന്നോട്ടുപോയ പാര്‍ട്ടിയില്‍ മാന്ദ്യമുണ്ടായത് സ്വാഭാവികം.പാര്‍ട്ടിയില്‍ നിലനിന്ന അവ്യക്തതകള്‍ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളായി പുറത്തുവന്നു.1954 സെപ്തംബര്‍,നവംബര്‍ മാസങ്ങളില്‍ ചേര്‍ന്ന കേന്ദ്രകമ്മറ്റികളില്‍ ഇതൊക്കെ ചര്‍ച്ചയായി.അധികാരക്കൈമാറ്റത്തിന്‍റെ അര്‍ത്ഥം,പഞ്ചവത്സര പദ്ധതിയോടുള്ള സമീപനം,ദേശീയ മുന്നണി വേണമോ എന്നീ വിഷയങ്ങളില്‍ അഭിപ്രായവ്യത്യാസമുണ്ടായി.ഈ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങള്‍ പലവിധത്തില്‍ താഴേക്കും പടര്‍ന്നു.ഒടുവില്‍ ഇത്തരം വിഷയങ്ങളില്‍ തീര്‍പ്പ് കല്‍പ്പിക്കാനായി പാര്‍ട്ടി നാലംഗ കമ്മീഷനെ നിയോഗിച്ചു.അജോയ്ഘോഷും എസ്.എ.ഡാങ്കേയും ഈഎംഎസും പി.സുന്ദരയ്യയും അടങ്ങിയ സമിതിയുടെ തീരുമാനങ്ങളും പ്രശ്നപരിഹാരത്തിന് സഹായകമായില്ല.തുടര്‍ന്ന് ആന്ധ്ര തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ പാര്‍ട്ടിക്ക് കടുത്ത പരാജയമുണ്ടായി.അതോടെ ചര്‍ച്ചകള്‍ വീണ്ടും സജീവമായി.പുതിയ പ്രവണതകള്‍ വിലയിരുത്തി 1955 ജൂണില്‍ കേന്ദ്രക്കമ്മറ്റി രാഷ്ട്രീയപ്രമേയം തയ്യാറാക്കി.ഇന്ത്യ പരമാധികാരവും പൂര്‍ണ്ണസ്വാതന്ത്ര്യവും നേടിയിട്ടുണ്ടോ,ഉണ്ടെങ്കില്‍ അതിന്‍റെ പ്രാധാന്യമെന്ത് എന്നതായിരുന്നു ആദ്യ വിഷയം.സര്‍ക്കാരിന്‍റെ വര്‍ഗ്ഗസ്വഭാവം,സാമ്രാജ്യത്വം,വന്‍കിട കുത്തക ഗ്രൂപ്പുകള്‍,ഭൂപ്രഭുക്കന്മാര്‍ എന്നിവരുമായി സര്‍ക്കാരിനുള്ള ബന്ധം,സമാധാനത്തിനനുകൂലമായും സാമ്രാജ്യത്വത്തിനെതിരായും സര്‍ക്കാര്‍ സ്വീകരിക്കുന്ന നടപടികളുടെ നേരെയുള്ള പാര്‍ട്ടി സമീപനം എന്നിവ ചര്‍ച്ചകളില്‍ നിറഞ്ഞുനിന്നു.സര്‍ക്കാരിന് കീഴില്‍ നടക്കുന്ന സാമ്പത്തികവികാസത്തിന്‍റെയും അതിനാധാരമായ പഞ്ചവത്സരപദ്ധതിയുടെയും അര്‍ത്ഥം,ഇന്ത്യയില്‍ മുതലാളിത്ത വികസനത്തിന്‍റെ സാധ്യതകള്‍,അത് സാധ്യമായാലുള്ള  വൈരുദ്ധ്യങ്ങള്‍,ഇതിലൊക്കെ തൊഴിലാളി വര്‍ഗ്ഗത്തിന്‍റെ മുന്‍കൈ,കോണ്‍ഗ്രസിനോടും പ്രതിപക്ഷത്തോടുമുള്ള സമീപനം,ദേശീയ ബൂര്‍ഷ്വാസിയോടുള്ള സമീപനം ഇങ്ങനെ ചര്‍ച്ചകള്‍ ധാരാളമായി നടന്നു, ചർച്ചകള്‍ക്ക് പ്രാധാന്യം സിദ്ധിച്ചതോടെ പാർട്ടി പ്രവര്‍ത്തനം ഇല്ലാതാവുകയും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്‍റെ വളര്‍ച്ച മുരടിക്കുകയും ചെയ്തു.താഴെത്തട്ടിലും പ്രവര്‍ത്തനമില്ലാതായി.വീണ്ടും പാർട്ടി ബോണ്‍സായ് സ്വഭാവം കാട്ടി.

    പാര്‍ട്ടിയില്‍ സംഘര്‍ഷം രൂക്ഷമായിരുന്നു.ഇന്ത്യ സ്വതന്ത്രയായെന്നും ഇല്ലെന്നും,വിദേശനയം സമാധാനത്തിന് അനുകൂലമെന്നും അല്ലെന്നും,പദ്ധതികളുടെ നേരെ ക്രിയാത്മക സമീപനം വേണമെന്നും വേണ്ടെന്നും,സ്വതന്ത്രമായ സമ്പദ്ഘടന ഉണ്ടാക്കാന്‍ സാധ്യതയുണ്ടെന്നും ഇല്ലെന്നും,ഇങ്ങിനെ ആശയ സംഘട്ടനങ്ങള്‍കൊണ്ട് പാര്‍ട്ടി വീര്‍പ്പുമുട്ടി.ഇതിനിടെ 1956 ഏപ്രിലില്‍ നാലാം പാർട്ടികോണ്‍ഗ്രസ്സ് പാലക്കാട്ട് നടന്നു.മന്ദഗതിയിലായ പ്രസ്ഥാനത്തിന്‍റെ പല സംശയങ്ങള്‍ക്കും പരിഹാരമായ സമ്മേളനമായിരുന്നു അത്.

സോവിയറ്റ് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയുടെ സുപ്രസിദ്ധമായ ഇരുപതാം കോണ്‍ഗ്രസ് ഇതിനുമുന്‍പായിരുന്നു.ക്രിയാത്മക മാര്‍ക്സിസത്തിന്‍റെ വെന്നിക്കൊടി പറപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ആ സമ്മേളനം ലോകതൊഴിലാളി വര്‍ഗ്ഗത്തിന് നല്‍കിയ പ്രത്യയശാസ്ത്ര സംഭാവനകള്‍ അമൂല്യമായിരുന്നു.ദേശീയ വിമോചന പ്രസ്ഥാനങ്ങള്‍ക്ക് പുതിയ മാര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍ നിര്‍ദ്ദേശിക്കാന്‍ ആ സമ്മേളനത്തിനു കഴിഞ്ഞു.ഇന്ത്യന്‍ പാര്‍ട്ടിയിലെ ക്രിയാത്മക മാര്‍ക്സിസത്തെ സോവിയറ്റ് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ ഇരുപതാം കോണ്‍ഗ്രസ് ആവേശം കൊള്ളിച്ചപ്പോള്‍ വരട്ടുതത്വവാദപരമായ പ്രവണതകള്‍ക്ക് അത് തിരിച്ചടിയായി.

   ഇന്ത്യയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും പരമാധികാരത്തെയും ശക്തിപ്പെടുത്തുക,സമാധാനത്തിനുകൂലമായ വിദേശനയം പുഷ്ടിപ്പെടുത്തുക,പദ്ധതികളുടെ നേരെ ക്രിയാത്മകമായ സമീപനം ഉണ്ടാവുക,ജനങ്ങളുടെ ജീവിതം മെച്ചപ്പെടുത്താന്‍ സമരങ്ങള്‍ സംഘടിപ്പിക്കുക,ബഹുജന സംഘടനകള്‍ വളര്‍ത്തുക,ജനാധിപത്യമുന്നണി വളര്‍ത്തിക്കൊണ്ടുവരിക,കോണ്‍ഗ്രസിലെയും പ്രതിപക്ഷ പാര്‍ട്ടികളിലെയും സാധാരണ ജനങ്ങള്‍ തമ്മിലുള്ള വിടവ് നികത്തത്തക്കവിധം യോജിച്ച പ്രസ്ഥാനങ്ങള്‍ കെട്ടിപ്പടുക്കുക,സോഷ്യലിസ്റ്റ് മേഖലയുമായുള്ള ഇന്ത്യയുടെ ബന്ധം ശക്തിപ്പെടുത്തുക,സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്‍റെ എല്ലാവിധ കുത്തിത്തിരുപ്പുകളും തുറന്നെതിര്‍ക്കുക തുടങ്ങിയ കര്‍ത്തവ്യങ്ങളാണ് പാലക്കാട് സമ്മേളനം പ്രഖ്യാപിച്ചത്.പ്രഖ്യാപനങ്ങള്‍ പോസിറ്റീവായിരുന്നെങ്കിലും പാര്‍ട്ടി പരിപാടികള്‍ മാറിയില്ല.തെറ്റാണെന്ന് അനുഭവം കൊണ്ടും അറിവുകൊണ്ടും മനസിലാക്കിയ പഴയപരിപാടി മാറ്റാന്‍ ഒരു വിഭാഗം സമ്മതിച്ചില്ല എന്ന് പറയുന്നതാകും ശരി.എങ്കിലും ജനകീയ സമരങ്ങള്‍ വളര്‍ത്തിക്കൊണ്ടുവരാനും ബഹുജനപ്രസ്ഥാനങ്ങള്‍ സംഘടിപ്പിക്കാനും പാലക്കാട് സമ്മേളനം ഉപകരിച്ചു.അതോടെ പാര്‍ട്ടി വളര്‍ന്നു.ഗോവ വിമോചന പ്രസ്ഥാനം,ഭാഷാ സംസ്ഥാന രൂപീകരണ പ്രക്ഷോഭം,അദ്ധ്വാനിക്കുന്ന ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ സമരങ്ങള്‍ എന്നിവയില്‍ പാർട്ടി പങ്കെടുത്തു.സാമ്പത്തിക വികസനത്തിനായി പാര്‍ട്ടി ഉന്നയിച്ച ബദല്‍ പരിപാടി വിവിധ ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധ ആകര്‍ഷിച്ചു.ദേശീയ ജീവിതത്തില്‍ ക്രിയ്താമകമായി ഇടപെടുന്ന നിലയിലേക്ക് മെല്ലെ കാര്യങ്ങള്‍ മാറി.തൊഴിലാളികളും കൃഷിക്കാരും ഇടത്തരക്കാരും പാര്‍ട്ടിയിലേക്ക് വന്നു.

            ഈ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് 1957 ലെ പൊതുതെരഞ്ഞെടുപ്പ് നടന്നത്. ഈ തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ കോണ്‍ഗ്രസ് 371 സീറ്റും 47.78 ശതമാനം വോട്ടും നേടി.സിപിഐ 8.92 ശതമാനം വോട്ടുനേടി ജനകീയാടിത്തറ മെച്ചമാക്കുകയും 27 സീറ്റ് നേടി പ്രധാന പ്രതിപക്ഷമായി തുടരുകയും ചെയ്തു.പ്രജാ സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടിക്ക് 10.41 ശതമാനം വോട്ടും 19 സീറ്റും ലഭിച്ചു.ഭാരതീയ ജനസംഘം 5.97 ശതമാനം വോട്ടും നാല് സീറ്റും നേടി.എന്നാൽ ലോകശ്രദ്ധനേടിയത് 1956 നവംബർ ഒന്നിന് ഭാഷാടിസ്ഥാനത്തിൽ രൂപീകരിച്ച കേരള സംസ്ഥാനത്ത് ബാലറ്റിലൂടെ ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി അധികാരത്തിലെത്തി എന്നതായിരുന്നു.ഈ.എം.ശങ്കരൻ നമ്പൂതിരിപ്പാട് മുഖ്യമന്ത്രിയായ ആ തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ 35.28 ശതമാനം വോട്ടും അറുപത് എംഎൽഎമാരുമായി സിപിഐ വലിയ കക്ഷിയായി.കോണ്‍ഗ്രസിന് 37.85 ശതമാനം വോട്ട് ലഭിച്ചെങ്കിലും 43 സീറ്റേ ലഭിച്ചുള്ളു.10.76 ശതമാനം വോട്ട് നേടിയ പ്രജാ സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടിക്ക് 9 സീറ്റാണ് ലഭിച്ചത്. സ്വതന്ത്രന്മാർ 12.88 ശതമാനം വോട്ടും 14 സീറ്റും നേടി.സ്വതന്ത്രരിൽ അഞ്ച് പേർ ഇടതുപക്ഷക്കാരായിരുന്നു.അവരുടെ പിന്തുണയോടെയായിരുന്നു സർക്കാർ രൂപീകരണം.ബംഗാള്‍ അസംബ്ലിയിലും  46 സീറ്റ് നേടി സിപിഐ പ്രധാന പ്രതിപക്ഷമായി.

 ഇന്ത്യയിലെ പുരോഗമന ശക്തികള്‍ കേരളത്തിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് മന്ത്രിസഭയുടെ വിജയത്തിന് കഴിവുറ്റ് പ്രവര്‍ത്തിച്ചു.പാര്‍ട്ടി ഇന്ത്യയില്‍ രണ്ടാം ശക്തിയായി തുടർന്നു.1951-52 കാലത്തില്‍ നിന്നും വോട്ട് ഇരട്ടിച്ചു.ഇത് പിന്തിരിപ്പന്‍ ശക്തികളെ പരിഭ്രമിപ്പിച്ചു.1958 ല്‍ വര്‍ദ്ധിത വീര്യത്തോടെയാണ് അമൃത്സറിൽ അഞ്ചാം പാർട്ടി കോണ്‍ഗ്രസ് നടന്നത്. 1958 ഏപ്രിലിൽ നടന്ന പാർട്ടി കോൺഗ്രസ്   ഇന്ത്യൻ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്‍റെ ചരിത്രത്തിലെ ഒരു നിർണായക സമ്മേളനമായിരുന്നു. വിപ്ലവകരമായ പോരാട്ടത്തിൽ നിന്ന് ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യത്തിന്‍റെ ചട്ടക്കൂടിനുള്ളിൽ സോഷ്യലിസത്തിലേക്കുള്ള സമാധാനപരമായ പരിവർത്തനം  എന്ന നയത്തിലേക്കുള്ള ഒരു സുപ്രധാന പ്രത്യയശാസ്ത്ര മാറ്റത്തെ ഇത് അടയാളപ്പെടുത്തി.അമൃത്സർ കോൺഗ്രസിന്‍റെ ഏറ്റവും നിർണായകമായ സവിശേഷത പാർലമെന്‍ററി പാത ഔദ്യോഗികമായി സ്വീകരിച്ചതാണ്.സോവിയറ്റ് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ ഇരുപതാം കോൺഗ്രസിന്‍റെയും 1957 ലെ കേരള നിയമസഭാ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ സിപിഐയുടെ വിജയത്തിന്‍റെയും സ്വാധീനത്തിൽ, സമാധാനപരവും ജനാധിപത്യപരവുമായ പാർലമെന്‍ററി മാർഗങ്ങളിലൂടെ സോഷ്യലിസം കൈവരിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് പാർട്ടി പ്രഖ്യാപിച്ചു.പാർട്ടിയുടെ ഭരണഘടന ഭേദഗതി ചെയ്ത് സാർവ്വത്രിക പ്രായപൂർത്തി വോട്ടവകാശം,രാഷ്ട്രീയ പ്രതിപക്ഷം സംഘടിപ്പിക്കാനുള്ള അവകാശം,സംസാര സ്വാതന്ത്ര്യം,പത്രസ്വാതന്ത്ര്യം,സംഘടനാ സ്വാതന്ത്ര്യം,ബഹുകക്ഷി സംവിധാനത്തിന് കീഴിൽ വ്യക്തിഗത സ്വതന്ത്ര്യങ്ങളുടെ സംരക്ഷണം എന്നിവ ഉള്‍പ്പെടുത്തുകയും ഇന്ത്യയിൽ ഒരു സോഷ്യലിസ്റ്റ് ജനാധിപത്യം കെട്ടിപ്പടുക്കുക എന്നതാണ് സിപിഐ ലക്ഷ്യമിടുന്നത് എന്നും പാർട്ടി ഭരണഘടനയുടെ ആമുഖത്തിൽ ഉള്‍ക്കൊള്ളിക്കുകയും ചെയ്തു.ഒരു ജനാധിപത്യ സംവിധാനത്തിൽ പാർട്ടിയെ കൂടുതൽ പ്രാപ്യവും ഫലപ്രദവുമാക്കുന്നതിന്, സംഘടനാ ഘടനയിലും മാറ്റം വരുത്തി.പാർട്ടി സെൽ എന്നതിനു പകരം താഴെത്തട്ടിലെ ഘടകത്തിന് പാർട്ടി ബ്രാഞ്ച് എന്ന് പുനർനാമകരണം ചെയ്തു.കേന്ദ്രക്കമ്മറ്റിയെ ദേശീയ കൌണ്‍സിൽ എന്നും പോളിറ്റ് ബ്യൂറോയെ കേന്ദ്ര എക്സിക്യൂട്ടീവ് കമ്മറ്റിയെന്നും പേരുമാറ്റി.1957 ലെ തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ജനാധിപത്യപരമായ വോട്ടെടുപ്പിലൂടെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകള്‍ അധികാരത്തിലെത്തിയതോടെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകൾക്ക് വെടിയുണ്ടയിലൂടെയല്ല, ബാലറ്റ് പെട്ടിയിലൂടെ അധികാരം പിടിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് പാർട്ടിക്ക് ബോധ്യപ്പെട്ടു.വിദേശ നിയന്ത്രണത്തിലുള്ള ഒരു പ്രസ്ഥാനമെന്ന പ്രതിച്ഛായ ഉപേക്ഷിച്ച് ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടനാ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളിൽ വേരൂന്നിയ ഒരു ദേശീയ ശക്തിയായി സ്വയം ഉയർത്തിക്കാട്ടാൻ പാർട്ടി തീരുമാനിച്ചു.പാർട്ടിയുടെ വലതുപക്ഷ വിഭാഗം ഈ മാറ്റത്തിന് പിന്തുണ നൽകിയപ്പോൾ, ഇടതുപക്ഷം സംശയാലുക്കളായി തുടർന്നു.

     1956 ൽ സോവിയറ്റ് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ ഇരുപതാം കോണ്‍ഗ്രസിൽ നികിത ക്രൂഷ്ചേവ് പ്രചരിപ്പിച്ച ഡീ-സ്റ്റാലിനൈസേഷൻ ലൈനുമായും സമാധാനപരമായ സഹവർത്തിത്വ സിദ്ധാന്തവുമായും ശക്തമായി യോജിക്കുന്ന അന്തർദ്ദേശീയ നയമാണ് അമൃത്സറിൽ പാർട്ടി സ്വീകരിച്ചത്.അജയഘോഷ് വീണ്ടും ജനറൽ സെക്രട്ടറിയായി.എസ്.എ.ഡാംഗേ,ഭൂപേഷ് ഗുപ്ത,ഡോക്ടർ ഇസഡ്.എ.അഹമ്മദ്,ബി.ടി.രണദിവേ,പി.സി.ജോഷി,ഏകെജി,എം.ബാസവ പുന്നയ്യ എന്നിവർ കേന്ദ്ര സെക്രട്ടേറിയറ്റംഗങ്ങളായി.അമൃത്സർ കോണ്‍ഗ്രസ് സിപിഐയെ ഒരു പ്രധാന ബഹുജന രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയാക്കി മാറ്റി.അടുത്ത വർഷങ്ങളിൽ പാർട്ടി അംഗത്വം ഗണ്യമായി വർദ്ധിച്ചു.എങ്കിലും ഭാവിയിൽ വരാനിരിക്കുന്ന കൊടുങ്കാറ്റിന് മുന്നെയുള്ള ശാന്തത മാത്രമായിരുന്നു അത്.പാർട്ടിയിലെ തീവ്രഇടതുപക്ഷം അമൃത്സർ തീസിസിനെ മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെയാണ് സ്വീകരിച്ചത്.തൊഴിലാളിവർഗ്ഗ സ്വേച്ഛാധിപത്യത്തിന്‍റെ മാർക്സിസ്റ്റ്-ലെനിനിസ്റ്റ് തത്വങ്ങളോടുള്ള ഒരു വിട്ടുവീഴ്ചയായി അവരതിനെ സ്വയം വിലയിരുത്തി.പാർലമെന്‍ററി പരിഷ്ക്കരണത്തെയും വിപ്ലവ പോരാട്ടങ്ങളെയും കുറിച്ചുള്ള ആഴത്തിലുള്ള പ്രത്യയശാസ്ത്ര വിഭജനങ്ങളും ചൈന-സോവിയറ്റ് വേർതിരിവും 1962 ലെ ഇന്ത്യ-ചൈന യുദ്ധവും വന്നുഭവിച്ചതോടെ തീവ്രഇടതുപക്ഷം ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന പിളർപ്പ് 1964ൽ യാഥാർത്ഥ്യമായി.ശക്തമായ ഒരു ഇടതുപക്ഷ ജനാധിപത്യ പ്രസ്ഥാനമായി മുന്നോട്ടുപോകാവുന്ന പാർട്ടിയുടെ നാരായവേരറുക്കുന്ന ഒരു പ്രവർത്തിയായിരുന്നു ഇത്.(തുടരും)

    

 

 

 

 

 

The Communist Movement in India – Part 3: Is It Any Wonder That the People Isolated the Communists?

 

ഇന്ത്യൻ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനം (കലാകൌമുദി പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്ന ലേഖന പരമ്പര- ഭാഗം -3)

കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാരെ ജനം ഒറ്റപ്പെടുത്തുന്നതിൽ അത്ഭതമുണ്ടോ?

*********************************

         കോണ്‍ഗ്രസ്സുമായി ചേര്‍ന്ന് സാമ്രാജ്യവിരുദ്ധ മുന്നണി ശക്തമാക്കാന്‍ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകള്‍ വച്ച നിര്‍ദ്ദേശം നെഹ്റുവും പുരോഗമന വാദികളും അംഗീകരിച്ചെങ്കിലും കോണ്‍ഗ്രസിലെ വലതുപക്ഷം അതിനെ നിരസിച്ചു.മാര്‍ക്സിസത്തിന്‍റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ കോണ്‍ഗ്രസ്സ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയും ഒരുമിച്ചുചേര്‍ന്ന് തൊഴിലാളി വര്‍ഗ്ഗത്തിന്‍റെ ഒറ്റപാര്‍ട്ടി രൂപീകരിക്കണം എന്ന നിര്‍ദ്ദേശം മറ്റൊരവസരത്തില്‍ മുന്നോട്ടുവച്ചതിനെ സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയിലെ വലതുപക്ഷവും എതിര്‍ത്തു.രണ്ട് നിര്‍ദ്ദേശങ്ങളും കോണ്‍ഗ്രസിലെയും സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടിയിലെയും  ഭൂരിപക്ഷം അംഗീകരിച്ചില്ലെങ്കിലും രണ്ട് പാര്‍ട്ടികളിലും കുറേ ഇഷ്ടക്കാരെ സൃഷ്ടിച്ചെടുക്കാന്‍ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിക്ക് കഴിഞ്ഞു.

എന്നാല്‍ ഫാസിസത്തിന്‍റെയും യുദ്ധങ്ങളുടെയും ആ കാലത്ത്,ദേശീയ ജനാധിപത്യ വിപ്ലവത്തിന്‍റെ ആശയപരവും രാഷ്ട്രീയവുമായ കളമൊരുക്കലിന് പാര്‍ട്ടിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.വിപ്ലവത്തിന്‍റെ പ്രത്യേകതകളെയും ദേശീയ പ്രസ്ഥാനത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന പ്രത്യേക പ്രശ്നങ്ങളേയും കുറിച്ച് സമൂര്‍ത്തമായ പഠനത്തിന്‍റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ വേണ്ടിയിരുന്നു ഈ കളമൊരുക്കല്‍.നിയമവിധേയവും നിയമവിരുദ്ധവുമായ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളെ കൂട്ടിചേര്‍ത്ത് കൊണ്ടുപോകാന്‍ കഴിവുള്ള സംഘടന എന്ന നിലയില്‍ രാഷ്ട്രീയമായും സംഘടനാപരമായും പാര്‍ട്ടിയെ ശക്തിപ്പെടുത്തേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു.മറ്റൊരർത്ഥത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ ജന്മിത്വത്തിനെതിരായ കര്‍ഷക സമരങ്ങളും നാട്ടുരാജ്യങ്ങളിലെ നാടുവാഴിത്ത വിരുദ്ധസമരങ്ങളും നാട്ടിന്‍പുറങ്ങളിലെ പാവപ്പെട്ട വിഭാഗങ്ങളുടെ സാമൂഹ്യമായ പിന്നോക്കനിലക്കെതിരായ സമരങ്ങളും വളര്‍ത്തിക്കൊണ്ടുവരാനുള്ള മുന്നൊരുക്കം നടത്താൻ പാര്‍ട്ടി പരാജയപ്പെട്ടു.

      ഫാസിസ്റ്റ് ജര്‍മ്മനിക്കെതിരായ യുദ്ധത്തില്‍ ഇന്ത്യയും കക്ഷിയാണെന്ന് 1939 സെപ്തംബര്‍ മൂന്നിന് വൈസ്രോയി പ്രഖ്യാപിച്ചതിനെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി എതിര്‍ത്തു.മനുഷ്യരാശിയുടെ പ്രധാന ശത്രു ഫാസിസമാണെങ്കിലും ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്വമാണ് ഫാസിസത്തെ വളര്‍ത്തിയതെന്നും അതിനെ സോവിയറ്റ് യൂണിയനെതിരായ ആയുധമാക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നതെന്നും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകള്‍ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി.ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്വത്തിന് ജർമ്മനിക്കെതിരെ യുദ്ധം ചെയ്യേണ്ടിവരുന്ന സാഹചര്യം മുതലെടുത്ത് സ്വാതന്ത്യസമരം ശക്തിപ്പെടുത്തണം എന്നായിരുന്നു പാര്‍ട്ടി അഭിപ്രായപ്പെട്ടതും.ഈ ആഹ്വാനത്തിന്‍റെ ആവേശം കോണ്‍ഗ്രസിലും സ്പഷ്ടമായിരുന്നു.അതുള്‍ക്കൊണ്ടാണ് 1939 ജനുവരിയില്‍ നടന്ന ഇന്ത്യന്‍ നാഷണല്‍ കോണ്‍ഗ്രസ്സിന്‍റെ ത്രിപുരി സെഷനില്‍ സുഭാഷ് ചന്ദ്രബോസിനെ അധ്യക്ഷനായി തെരഞ്ഞെടുത്തത്.എന്നാല്‍ ഗാന്ധിജിയുടെ എതിര്‍പ്പിനെ തുടര്‍ന്ന് അത് പരാജയപ്പെടുകയും ബോസ് കോണ്‍ഗ്രസ് വിട്ട് ഇടതുനിലപാട് സ്വീകരിക്കുകയും ഇന്ത്യന്‍ നാഷണല്‍ ആര്‍മി രൂപീകരിക്കുകയും ചെയ്തത്.എന്നാല്‍ സുഭാഷ് ചന്ദ്ര ബോസിനെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിനൊപ്പം നിര്‍ത്താന്‍ ഇടതുപക്ഷത്തിന് കഴിഞ്ഞില്ല.

     നാടിന്‍റെ നാനാഭാഗങ്ങളില്‍ നടന്ന യുദ്ധവിരുദ്ധ സമരങ്ങള്‍ക്ക് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാര്‍ നേതൃത്വം നല്‍കി.യുദ്ധഫലമായി വിലക്കയറ്റമുണ്ടായതോടെ തൊഴിലാളികള്‍ കൂലിക്കൂടുതലിനായി സമരം തുടങ്ങി.1940 ല്‍ മാത്രം നാലരലക്ഷം തൊഴിലാളികള്‍ പങ്കെടുത്ത 322 പണിമുടക്കങ്ങള്‍ ഉണ്ടായി.യുദ്ധം പ്രഖ്യാപിച്ച് അധികംകഴിയുംമുന്നെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയെ മര്‍ദ്ദിക്കാന്‍ സര്‍ക്കാര്‍ ഒരുങ്ങി.പാര്‍ട്ടി പത്രങ്ങള്‍ നിരോധിച്ചു.അനേകം പാര്‍ട്ടി പ്രവര്‍ത്തകരെ അറസ്റ്റുചെയ്ത് ശിക്ഷിച്ചു.നേതാക്കന്മാരെ വിചാരണ ചെയ്യാതെ തടങ്കലില്‍ വച്ചു.രാജ്യത്ത് പലയിടത്തും നിരോധനാജ്ഞകള്‍ നിലവില്‍ വന്നു.എന്നാല്‍ കോണ്‍ഗ്രസ്സ് അവരുടെ പ്രതിഷേധം വാക്കുകളില്‍ ഒതുക്കുകയും ഒടുവില്‍ വ്യക്തിസത്യാഗ്രഹം എന്ന ലാഘവമായ സമരത്തിലേക്ക് കടക്കുകയും ചെയ്തു.ഇത് കോണ്‍ഗ്രസ് അണികളില്‍ വന്‍പ്രതിഷേധത്തിന് ഇടയാക്കി.ധാരാളം കോണ്‍ഗ്രസ്സുകാരും കോണ്‍ഗ്രസ്സ് സോഷ്യലിസ്റ്റുകളും ഇതോടെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയില്‍ ചേര്‍ന്നു.എന്നാല്‍ അപ്പോഴും പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായും സംഘടനാപരമായും വേണ്ടത്ര മുന്നൊരുക്കങ്ങള്‍ നടത്താനോ ഈ സാഹചര്യം മുതലെടുത്ത് മുന്നേറാനോ പാര്‍ട്ടിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.പ്രമുഖ നേതാക്കളിൽ നല്ലൊരു വിഭാഗം ജയിലിലായിരുന്നതും ഇതിന് കാരണമായി.

   ഇന്ത്യന്‍ ദേശാഭിമാനികള്‍ ഫാസിസത്തെ എതിര്‍ത്തെങ്കിലും അവര്‍ക്ക് സോവിയറ്റ് യൂണിയനോടും ചൈനയോടും പ്രത്യേക മമതയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.എങ്കിലും 1942 ജനുവരിയില്‍ ചേര്‍ന്ന എഐസിസി സോവിയറ്റ് യൂണിയനോടും ചൈനയോടും  അനുഭാവം പ്രകടിപ്പിച്ച് പ്രമേയം പാസാക്കിയിരുന്നു.പക്ഷെ അതിനെ വേണ്ടവിധം വിനിയോഗിക്കാന്‍ സിപിഐക്ക് കഴിഞ്ഞില്ലെന്നുമാത്രമല്ല ലോകത്ത് ഫാസിസവും കമ്മ്യൂണിസവും തമ്മില്‍ പുതിയ ഏറ്റുമുട്ടല്‍ നടക്കുന്നത് മനസ്സിലാക്കാനും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി കുറച്ചുവൈകി.എങ്കിലും ജനകീയ യുദ്ധമെന്ന മുദ്രാവാക്യം അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ട് അധികം വൈകാതെ പ്രവര്‍ത്തനം ഊര്‍ജ്ജിതമാക്കി.ഈ ഘട്ടത്തില്‍ പാര്‍ട്ടി നിയമവിധേയമാവുകയും 1943 മെയ് 23 മുതല്‍ ജൂണ്‍ ഒന്നുവരെ ബോംബെയില്‍ ആദ്യത്തെ സ്വതന്ത്ര പാര്‍ട്ടി കോണ്‍ഗ്രസ്സ് ചേരുകയും ചെയ്തു.പതിനാറായിരം മെമ്പറന്മാരുള്ള പാര്‍ട്ടിയായിരുന്നു അന്ന് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനം.ദേശീയ നേതാക്കളെ ജയിലില്‍ നിന്നും വിടുന്നതിനും ദേശീയ ഐക്യം സ്ഥാപിക്കുന്നതിനും ദേശീയ സര്‍ക്കാര്‍ സ്ഥാപിക്കുന്നതിനുമുള്ള പ്രസ്ഥാനം തുടങ്ങാന്‍ പാര്‍ട്ടി കോണ്‍ഗ്രസ്സ് തീരുമാനിച്ചു.എന്നാല്‍ ഈ കാലത്ത് ദേശീയ സമരങ്ങളില്‍ നിന്നും ജനകീയ സമരങ്ങളില്‍ നിന്നും പാര്‍ട്ടി വിട്ടുനിന്നു എന്നതാണ് സത്യം.ദേശീയ സര്‍ക്കാര്‍ അനവദിച്ചാല്‍ യുദ്ധത്തില്‍ പങ്കെടുക്കാം എന്ന കോണ്‍ഗ്രസ്സ് നിലപാട് ശരിയായിരുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കാതെ ക്വിറ്റ് ഇന്ത്യാ സമരത്തില്‍ നിന്നും സിപിഐ മാറിനിന്നത് മാപ്പ് അര്‍ഹിക്കാത്ത തെറ്റായിരുന്നു.പ്രാദേശിക വികാരത്തെ മാനിക്കാതെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ അന്തർദേശീയ നിലപാടിനൊപ്പം നിന്നതിന്‍റെ പരിണതിയായിരുന്നു ഇത്.ഫാസിസ്റ്റ് വിരുദ്ധതയോടൊപ്പം ദേശീയത കൂടി ഇണക്കിച്ചേര്‍ത്ത് മുന്നോട്ടുപോകേണ്ടതിന് പകരം തൊഴിലാളി വര്‍ഗ്ഗ സാര്‍വ്വദേശീയത്വത്തെ സംബ്ബന്ധിച്ച വരട്ടുതത്വവാദത്തില്‍ ഊന്നിയായിരുന്നു പാര്‍ട്ടി നിന്നത്.

  സിപിഐ നേതാവും മുൻ മുഖ്യമന്ത്രിയുമായിരുന്ന സി.അച്യുതമേനോൻ ഒരു ലേഖനത്തിൽ ഇങ്ങിനെ പറയുന്നു,” 1942 ലെ ക്വിറ്റ് ഇന്ത്യ സമരത്തിൽ ഇന്ത്യൻ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി എടുത്ത നിലപാട് സാർവ്വദേശീയതയേയും ദേശീയതയേയും വേണ്ടവിധത്തിൽ ശരിയായി സമന്വയിപ്പിക്കുന്നതിൽ പറ്റിയ പരാജയമാണ്.യുദ്ധത്തിൽ റഷ്യ ജയിക്കണം,ഹിറ്റ്ലർ പരാജയപ്പെടുകയും വേണം.അത് ലോകത്തിൽ ജനാധിപത്യവും സ്വാതന്ത്ര്യവും നിലനിൽക്കുന്നതിന് ആവശ്യമാണ്.അക്കാര്യത്തിൽ കോണ്‍ഗ്രസും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റും തമ്മിൽ തർക്കമുണ്ടായിരുന്നില്ല.ക്വിറ്റ് ഇന്ത്യ സമരത്തിന് ആഹ്വാനം ചെയ്തുകൊണ്ടുള്ള 1942 ആഗസ്റ്റ് എട്ടിലെ ബോംബെ എഐസിസിയിലെ പ്രമേയത്തിൽതന്നെ അന്ന് നടന്നുകൊണ്ടിരുന്ന ആഗോളയുദ്ധത്തിൽ ഫാസിസ്റ്റ് ശക്തികള്‍ പരാജയപ്പെടേണ്ടതിന്‍റെയും സോവിയറ്റ് റഷ്യ ജയിക്കേണ്ടതിന്‍റെയും ആവശ്യത്തെപ്പറ്റി എടുത്തുപറഞ്ഞിരുന്നു.എന്നാൽ അതിനുവേണ്ടി ഹിറ്റ്ലറെ എതിർക്കുന്നു എന്ന ഒരൊറ്റ കാരണം കൊണ്ട് നമ്മുടെ ശത്രുവായ നമ്മെ അടക്കിവച്ചിരിക്കുന്ന ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്തെ സഹായിക്കേണമെന്നുണ്ടോ? ഇല്ല എന്ന് കോണ്‍ഗ്രസ് ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.അന്തസോടുകൂടി യുദ്ധത്തിൽ പങ്കെടുക്കത്തക്കവണ്ണം ഇന്ത്യക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകി ഇന്ത്യയെ തുല്യപങ്കാളിയാക്കാതെ യുദ്ധത്തെ സഹായിക്കുന്ന പ്രശ്നമില്ലെന്ന് കോണ്‍ഗ്രസ് നേതാക്കള്‍ പ്രഖ്യാപിച്ചു.ആ പ്രഖ്യാപനം ഇന്ത്യയിലെ സകലമാന ജനങ്ങളേയും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാരൊഴിച്ചുള്ള സോഷ്യലിസ്റ്റുകാരെയും ഫോർവേഡ് ബ്ലോക്കുകാരെയും മറ്റെല്ലാ രാജ്യസ്നേഹികളേയും ബ്രിട്ടനെതിരായി അണിനിരത്തി.അന്ന് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകള്‍ ആ ദേശീയവികാരത്തിൽ പങ്കുകൊള്ളാതെ മാറിനിന്നു.1944ൽ ജയിൽശിക്ഷ കഴിഞ്ഞ് പുറത്തുവന്ന നെഹ്റു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാരെപ്പറ്റി പറഞ്ഞത് അവർ അപ്പുറത്തായിരുന്നു എന്നാണ്.സമരത്തിൽ തങ്ങള്‍ പങ്കുകൊള്ളാതിരുന്നതെന്തുകൊണ്ട് എന്ന ചോദ്യത്തിന് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാർ പറഞ്ഞ മറുപടി എന്താണെന്നോ?ആഗസ്റ്റ് സമരം ഗാന്ധിജി ആഹ്വാനം ചെയ്ത ഒന്നല്ല എന്നാണ്.കാരണം അഹിംസാവാദിയായ ഗാന്ധിജി കമ്പി മുറിക്കലും തീവണ്ടി മറിച്ചിടലും പാലം ബോംബ് വച്ച് തകർക്കലും മറ്റുമായ സമരരീതികള്‍ ഒരിക്കലും അനുകൂലിക്കുമായിരുന്നില്ലത്രെ.അതുവരെ ഗാന്ധിജിയുടെ അഹിംസവാദത്തെ അവസരം കിട്ടുമ്പോഴൊക്കെ പരിഹസിക്കുകയും എതിർക്കുകയും ചെയ്ത കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാർ ഒറ്റ രാത്രികൊണ്ട് എത്ര പെട്ടെന്ന് അഹിംസവാദികളായി.ജനങ്ങളുടെ മുന്നിൽ പരിഹാസ്യരായി തീരുകയാണെന്ന സത്യം കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാരറിഞ്ഞില്ല.ഇന്ത്യയാകെ തിളച്ചുമറിഞ്ഞുവരുന്ന അവസരത്തിൽ ഇന്ത്യൻ ജനതയുടെ വികാരത്തിനൊത്തുനിൽക്കാൻ കഴിയാതിരുന്ന കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാരെ ജനങ്ങള്‍ ഒറ്റപ്പെടുത്തിയതിൽ അത്ഭുതമുണ്ടോ?അന്ന് പാർട്ടിക്കുണ്ടായ നഷ്ടം പിന്നീടൊരിക്കലും നികത്താൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലെന്നാണ് എന്‍റെ അഭിപ്രായം.ഒരു രാജ്യം അതിന്‍റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായി പോരാടുമ്പോള്‍ ആ പോരാട്ടത്തിൽ സർവ്വസ്വവും ഉപേക്ഷിച്ച് എടുത്തുചാടുക എന്നതാണ് യഥാർത്ഥ ദേശാഭിമാനം.അതുതന്നെയാണ് അക്കാലത്തെ ഉത്തമ സാർവ്വദേശീയതയും  “.അച്യുതമേനോന്‍റെ ഈ വിലയിരുത്തൽ ശരിയാണ് എന്നതിൽ ഇന്നാർക്കും തർക്കമുണ്ടാകുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല.

     യുദ്ധാനന്തരം തെറ്റുമനസ്സിലാക്കി ഉണര്‍ന്നുപ്രവര്‍ത്തിച്ച പാര്‍ട്ടി ക്ഷാമനിവാരണ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളില്‍ മുന്‍കൈ എടുത്തു.ജനങ്ങളെ ബാധിച്ച നിരാശ തീര്‍ക്കുന്നതിനും ദേശീയ ഐക്യം വളര്‍ത്തുന്നതിനും പാര്‍ട്ടി ശ്രമിച്ചു.1945 ല്‍ തൊഴിലാളി-കര്‍ഷക പ്രക്ഷോഭങ്ങള്‍ മൂര്‍ച്ഛിച്ചു.ഭക്ഷണത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള മുറവിളി എവിടെയും ഉയര്‍ന്നു.1945 ല്‍ മാത്രം എട്ടുലക്ഷം തൊഴിലാളികള്‍ പണിമുടക്കി.സ്വന്തം സാമ്പത്തിക കാലാവസ്ഥ മെച്ചമാക്കാന്‍ മാത്രമായിരുന്നില്ല സമരങ്ങള്‍.ഇന്തോനേഷ്യയിലെ സ്വാതന്ത്ര്യസമരം അടിച്ചമര്‍ത്താന്‍ ആയുധങ്ങള്‍ കയറ്റിക്കൊണ്ടുപോകുന്നതിനെതിരെയും ഐഎന്‍എ തടവുകാരുടെ ശിക്ഷക്കെതിരെയും സമരമുണ്ടായി.1946 ജനുവരി ഫെബ്രുവരി കാലത്ത് വ്യോമസേനയിലും നാവികസേനയിലും കലാപം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു.ബോംബെയില്‍ 1500 വൈമാനികരും 2000 നാവികരും പണിമുടക്കി.വിപ്ലവം ജയിക്കട്ടെ,സാമ്രാജ്യത്വം നശിക്കട്ടെ എന്നായിരുന്നു മുദ്രാവാക്യം.ബ്രിട്ടീഷ് പടക്കപ്പലിലെ സൈനികര്‍ സംഘടിപ്പിച്ച റോയല്‍ ഇന്ത്യന്‍ നേവി കലാപം ഇന്ത്യയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യസമര ചരിത്രത്തില്‍ സുപ്രധാനമായ ഒന്നായിരുന്നു.ബോംബെയിലെ നാവിക സിഗ്നല്‍ പരിശീലന കേന്ദ്രമായ എച്ച്എംഐഎസ് തല്‍വാറിലായിരുന്നു കലാപം തുടങ്ങിയത്.ഇത് വിശാഖപട്ടണം,കറാച്ചി,കല്‍ക്കട്ട,മദ്രാസ്,കോട്ട തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിലേക്ക് വ്യാപിച്ചു.മോശപ്പെട്ട ഭക്ഷണം,ജീവിതാവസ്ഥ,അവഗണന,കുറഞ്ഞകൂലി തുടങ്ങി അനേകം വിഷയങ്ങള്‍ സമരത്തിന് കാരണമായി.കലാപക്കാര്‍ കോണ്‍ഗ്രസ്സ്,ലീഗ്,കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പതാകകള്‍ ഉയര്‍ത്തി.ഇവരോട് അനുഭാവം പ്രകടിപ്പിച്ച് ബോംബെയില്‍ രണ്ടുലക്ഷം തൊഴിലാളികള്‍ ഹര്‍ത്താല്‍ നടത്തി.എന്നാല്‍ ഗാന്ധിജി കലാപത്തെ എതിര്‍ത്തു.കോണ്‍ഗ്രസ്സും മുസ്ലിംലീഗും നാവികരോട് കീഴടങ്ങാന്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടു.ഫെബ്രുവരി 23-24 തീയതികളിലായി സമരക്കാര്‍ കീഴടങ്ങി.നൂറുകണക്കിന് നാവികരെ അറസ്റ്റു ചെയ്യുകയും പിരിച്ചുവിടുകയും ചെയ്തു.ഈ സമരവും സിപിഐക്ക് വേണ്ടവിധം വളര്‍ത്തിയെടുക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല എന്നതാണ് സങ്കടകരം.

    കൽക്കത്ത തീസിസും തുടർ ചലനങ്ങളും

    1945-46 കാലത്ത് ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യയിലെ അവസാനത്തെ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് നടന്നു. സ്വാതന്ത്ര്യസമരം തുടരണമെന്നും ജനപ്രതിനിധി സഭക്ക് കൂടുതല്‍ അധികാരം നല്കണമെന്നും ദേശീയ ജനവിഭാഗങ്ങള്‍ക്ക് സ്വയം നിര്‍ണ്ണായകാവകാശം നല്‍കണമെന്നും ജന്മിത്വം അവസാനിപ്പിക്കണമെന്നും അടിസ്ഥാന വ്യവസായങ്ങള്‍ ദേശസാല്‍ക്കരിക്കണെമെന്നും ആവശ്യപ്പെട്ടുകൊണ്ട് സിപിഐ തനിച്ചാണ് മത്സരിച്ചത്.പ്രോവിൻസുകളിലെ തെരഞ്ഞെടുപ്പുകളിൽ മത്സരിച്ച പാർട്ടി കേന്ദ്ര അസംബ്ലിയിലേക്ക് സ്ഥാനാർത്ഥികളെ നിർത്തിയില്ല.പ്രോവിന്‍സുകളിൽ 108 സ്ഥാനർത്ഥികള്‍ മത്സരിച്ചെങ്കിലും തൊഴിലാളികള്‍ക്ക് സംവരണം ചെയ്തിരുന്ന ഒന്‍പതിടത്ത് മാത്രമെ പാർട്ടിക്ക് ജയിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞുള്ളു.എട്ടുലക്ഷം വോട്ടുകളും ലഭിച്ചു.ഹിന്ദു ഭൂരിപക്ഷമുള്ള ഇടങ്ങളില്‍ കോണ്‍ഗ്രസ്സും മുസ്ലിം ഭൂരിപക്ഷ പ്രദേശങ്ങളില്‍ മുസ്ലിംലീഗും വിജയിച്ചു.കേന്ദ്ര നിയമ സഭയിലെ 102 സീറ്റുകളില്‍ 57 എണ്ണം കോണ്‍ഗ്രസിനും 30 സീറ്റ് ലീഗിനും ലഭിച്ചു.എട്ട് പ്രോവിന്‍സുകളില്‍ കോണ്‍ഗ്രസും മൂന്നിടത്ത് ലീഗും മേല്‍ക്കൈ നേടി.1946 ൽ ജവഹർലാൽ നെഹ്റുവിന്‍റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ഇടക്കാല സർക്കാർ രൂപീകരിച്ചു.ലീഗ് ആദ്യം സർക്കാരിൽ ചേര്‍ന്നില്ലെങ്കിലും പിന്നീട് ഭരണത്തിന്‍റെ ഭാഗമായി.ഈ തെരഞ്ഞെടുപ്പോടെ പാകിസ്ഥാന്‍ രൂപീകരണത്തിനുള്ള ലീഗിന്‍റെ അവകാശവാദത്തിന് ആക്കം കൂടി.

   ഇന്ത്യയുടെ അടിസ്ഥാന പ്രശ്നങ്ങള്‍ പരിഹരിക്കാന്‍ ഈ സര്‍ക്കാരിന് കഴിഞ്ഞില്ല.തന്മൂലം സമരങ്ങള്‍ കൂടുതല്‍ ശക്തിപ്പെട്ടു.ഖനിത്തൊഴിലാളികള്‍,റെയില്‍വേ,ടെക്സ്റ്റയില്‍ തൊഴിലാളികള്‍ ഒക്കെയും സമരപാതയിലായിരുന്നു.1466 പണിമുടക്കുകള്‍ നടന്നു.ഇതില്‍ പതിനേഴര ലക്ഷം തൊഴിലാളികള്‍  പങ്കെടുത്തു.സര്‍ക്കാര്‍ പൈശാചികമായാണ് സമരത്തെ നേരിട്ടത്.രാജഭരണത്തിനെതിരെ നാട്ടുരാജ്യങ്ങളിലും പ്രക്ഷോഭം ശക്തമായി.തിരുവിതാംകൂറിലെ പുന്നപ്ര-വയലാര്‍ സമരത്തിലും ഹൈദരാബാദിലെ തെലുങ്കാന സമരത്തിലും അനേകംപേര്‍ രക്തസാക്ഷികളായി.ഈ കാലം വടക്കേയിന്ത്യയില്‍ ബ്രിട്ടീഷ് ഏജന്‍റുമാരുടെയും വര്‍ഗ്ഗീയവാദികളുടെയും ശ്രമഫലമായി സമുദായിക ലഹളകളും പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു.മതസൌഹാര്‍ദ്ദം സ്ഥാപിക്കാനും ലഹളകള്‍ ഇല്ലാതാക്കാനും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാര്‍ മുന്നിട്ടിറങ്ങി.

      സ്വാതന്ത്ര്യ ലഭ്യത ആഘോഷിക്കുന്നതിനൊപ്പം സമ്പൂര്‍ണ്ണ സ്വാതന്ത്ര്യം,കോമണ്‍വെല്‍ത്തില്‍ നിന്നുള്ള പിന്‍വാങ്ങല്‍,ബ്രിട്ടീഷ് മൂലധനത്തിന്‍റെ ദേശവല്‍ക്കരണം,നാട്ടുരാജ്യങ്ങളെ ഇന്ത്യയില്‍ ലയിപ്പിക്കല്‍,ജന്മിത്തം അവസാനിപ്പിക്കല്‍,തൊഴിലാളികളുടെ കൂലിയും തൊഴില്‍ സൌകര്യങ്ങളും മറ്റു ജീവിത സൌകര്യങ്ങളും വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കല്‍ എന്നീ അജണ്ടകളും സിപിഐ മുദ്രാവാക്യമാക്കി.എന്നാല്‍ പക്വമായ ഈ നിലപാടിനെ എതിര്‍ക്കുന്ന ഒരു തീവ്രപക്ഷം പാര്‍ട്ടിയിലുണ്ടായിരുന്നു.അവര്‍ പാര്‍ട്ടിയില്‍ വിഭാഗീയത കൊണ്ടുവന്നു.നൈസാം ഭരിച്ചിരുന്ന ഹൈദരാബാദ് നാട്ടുരാജ്യത്തെ തെലങ്കാനയില്‍ വലിയ ഭൂഉടമകളായ ദേശ്മുഖ്,ജാഗിർദാര്‍ എന്നിവര്‍ക്കെതിരെ കര്‍ഷകരെയും കര്‍ഷകത്തൊഴിലാളികളെയും സംഘടിപ്പിച്ച് നടത്തിയ മുന്നേറ്റത്തില്‍ മൂവായിരം പാര്‍ട്ടി ഗ്രാമങ്ങളുണ്ടാക്കിയതും പത്തുലക്ഷം ഏക്കര്‍ ഭൂമി പുനര്‍വിതരണം ചെയ്തതും വലിയ പ്രചോദനമായിരുന്നു.ചൈനയിലെ മാവോ വിപ്ലവം പോലെ ഒന്ന് ഇന്ത്യയില്‍ സാധിതമാകും എന്ന് ഒരുകൂട്ടർ കണക്കുകൂട്ടി.1948 ഫെബ്രുവരിയില്‍ കല്‍ക്കത്തയില്‍ നടന്ന രണ്ടാം പാര്‍ട്ടി കോണ്‍ഗ്രസിൽ പുതിയ നയപരിപാടികള്‍ അവതരിപ്പിച്ചു.വിപ്ലവത്തിന്‍റെ സ്വഭാവം,മുന്നണിയുടെ സ്വഭാവം,ബൂര്‍ഷ്വാസിയുടെ നേരെയുള്ള സമീപനം,ദേശീയ സര്‍ക്കാരിന്‍റെ സ്വഭാവം തുടങ്ങി പലകാര്യങ്ങളിലും മാറ്റങ്ങള്‍ നിര്‍ദ്ദേശിച്ച തീസിസും രണദിവേ പ്രസംഗവും പോളിറ്റ് ബ്യൂറോ തയ്യാറാക്കിയ അടവുകളും ചേര്‍ന്നതായിരുന്നു പുതിയ പരിപാടി. സ്വാതന്ത്ര്യസമരം വഞ്ചിക്കപ്പെട്ടിരിക്കയാണെന്നും കോണ്‍ഗ്രസിന്‍റെ ബൂര്‍ഷ്വാ ചാഞ്ചാട്ടങ്ങള്‍ ഒടുവില്‍ രാജ്യത്തെ കീഴടങ്ങലില്‍ എത്തിച്ചിരിക്കുകയാണ് എന്നുമായിരുന്നു പാര്‍ട്ടി നിലപാട്.ബ്രിട്ടീഷ് ആധിപത്യം രൂപം മാറുകയല്ലാതെ അവസാനിച്ചിട്ടില്ല എന്നും മൌണ്ട്ബാറ്റണ്‍ അവാര്‍ഡ് യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്‍റെ പിന്‍വാങ്ങല്‍ അല്ല മറിച്ച് ഉയര്‍ന്നുവരുന്ന ഇന്ത്യന്‍ ജനതയുടെ ശക്തികള്‍ക്കെതിരായ തന്ത്രപൂര്‍വ്വമായ ഒരു പ്രത്യാക്രമണമാണ് എന്നും പാര്‍ട്ടി വിലയിരുത്തി.

  ദേശീയ സര്‍ക്കാര്‍ കീഴടങ്ങലിന്‍റെ സര്‍ക്കാരാണ് എന്നും സാമ്രാജ്യത്വ പങ്കാളികളുടെ ഈ സര്‍ക്കാര്‍ ദേശീയ സന്ധി മനോഭാവത്തിന്‍റെ സര്‍ക്കരാണ് എന്നും പാര്‍ട്ടി വിശ്വസിച്ചു.സാമ്രാജ്യത്വ ബൂര്‍ഷ്വാ നാടുവാഴിത്ത കൂട്ടുകെട്ടിനെ പരാജയപ്പെടുത്താന്‍ തൊഴിലാളി വര്‍ഗ്ഗവും കൃഷിക്കാരും വിപ്ലവകാരികളായ ബുദ്ധിജീവികളും മര്‍ദ്ദിതരായ ഇടത്തരക്കാരും തൊഴിലാളിവര്‍ഗ്ഗ നേതൃത്വത്തിന്‍ കീഴില്‍ ഒന്നിക്കണം എന്നതായിരുന്നു സിപിഐയുടെ ഭാവിലക്ഷ്യം.ജനാധിപത്യ വിപ്ലവത്തിന് തയ്യാറെടുക്കാനും അതോടൊപ്പം സോഷ്യലിസം കെട്ടിപ്പടുക്കാനും ജനകീയ വിപ്ലവം സംഘടിപ്പിച്ച് വിജയിക്കേണ്ടതുണ്ട് എന്നതായിരുന്നു വിലയിരുത്തൽ. അതിനാവശ്യമായ ജനാധിപത്യ രാഷ്ട്രമെന്നാല്‍ തൊഴിലാളികളും കൃഷിക്കാരും മര്‍ദ്ദിതരായ പെറ്റിബൂര്‍ഷ്വാസിയും ചേര്‍ന്നതാണ് എന്നും പാർട്ടി നേതൃത്വം വിശ്വസിച്ചു.ധനികകൃഷിക്കാരടക്കമുള്ള ബൂര്‍ഷ്വാവര്‍ഗ്ഗം ആകെത്തന്നെ സാമ്രാജ്യത്വപക്ഷത്ത് ചേര്‍ന്നിരിക്കുന്നു എന്ന വിധമായിരുന്നു പാര്‍ട്ടി കോണ്‍ഗ്രസില്‍ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ട തീസിസ്.സാമ്രാജ്യത്വം,ദേശീയ ബൂര്‍ഷ്വാ വര്‍ഗ്ഗം,നാടുവാഴിത്ത ശക്തികള്‍ എന്നിവ ഒന്നുചേര്‍ന്ന് ഉണ്ടായിട്ടുള്ള കൂട്ടുകെട്ടിനെതിരെ സോഷ്യലിസ്റ്റ് വിപ്ലവത്തിന് കളമൊരുങ്ങുന്നു എന്ന ധ്വനിയും അതിലുണ്ടായിരുന്നു.രാജ്യത്തെ ആകെ ജനതയുടെ ഒരു ചെറുശതമാനം മാത്രം വരുന്ന കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകള്‍ക്ക് എടുക്കാന്‍ കഴിയാത്തൊരു ഭാരമായിരുന്നു സത്യത്തിൽ കൽക്കട്ട തീസിസിലുണ്ടായിരുന്നത്.നാടിന്‍റെ യാഥാര്‍ത്ഥ്യം മനസ്സിലാക്കാതെയുള്ള ഈ നീക്കം പാര്‍ട്ടിയുടെ മുന്നേറ്റത്തെ തടയുകയാണ് ചെയ്തത്.തീസിസ് മുന്നോട്ടുവച്ച ലക്ഷ്യസാധ്യത്തിനായുള്ള നീക്കത്തെ ചെറുക്കാന്‍ ഭരണാധികാരികള്‍ മര്‍ദ്ദനമുറകള്‍ ശക്തമാക്കി.പൊതുസുരക്ഷാനിയമം എന്ന കരിനിയമം പാസാക്കി പാര്‍ട്ടിയെ കടന്നാക്രമിച്ചു.1948 മാര്‍ച്ചില്‍ ബംഗാളിലും സെപ്തംബറില്‍ ഹൈദരാബാദിലും 1949 സെപ്തംബറില്‍ മദിരാശിയിലും 1950 ല്‍ തിരുകൊച്ചിയിലും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയെയും തൊഴിലാളി സംഘടനകളെയും നിരോധിച്ചു.പ്രവര്‍ത്തകരെ ജയിലിലടച്ചു.അതികഠിനമായ മര്‍ദ്ദനം നാടാകെ അഴിച്ചുവിട്ടു.പാര്‍ട്ടിപത്രങ്ങള്‍ നിരോധിച്ചു.തൊഴിലാളി സംഘടനകളെ ഭിന്നിപ്പിക്കാനും കഴിഞ്ഞു.1947 മേയില്‍ ഐഎന്‍ടിയുസിയും 1948 ഡിസംബറില്‍ സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയുടെ ഹിന്ദ് മസ്ദൂര്‍ സഭയും ഫോര്‍വേഡ് ബ്ലോക്കിന്‍റെ അസോസിയേഷന്‍ ഓഫ് ട്രേയ്ഡ് യൂണിയന്‍ കമ്മറ്റിയും നിലവില്‍ വന്നു.കേന്ദ്ര സംഘടന നാലായി പിരിഞ്ഞത് പ്രസ്ഥാനത്തെ ക്ഷീണിപ്പിച്ചു.ജനാധിപത്യത്തിന്‍റെ ശൈശവദശയില്‍ അതിനുള്ളില്‍ നിന്നുകൊണ്ട് ജനവിശ്വാസം ആര്‍ജ്ജിക്കാനുള്ള ശ്രമമായിരുന്നു പാര്‍ട്ടി നടത്തേണ്ടിയിരുന്നത്.ഇവിടെ വീണ്ടും ബോണ്‍സായ് ഇഫക്ട് ഉണ്ടായത് കാണാന്‍ കഴിയും.

    തെറ്റായ നയങ്ങള്‍ മൂലം ഒറ്റപ്പെട്ട പാര്‍ട്ടിക്ക് സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യ ഭരിക്കുന്ന സര്‍ക്കാരിന്‍റെ ആക്രമണങ്ങള്‍ തടയാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല.ഒടുവിൽ ആന്ധ്രയിലെ പാർട്ടി ഘടകം നയംമാറ്റ നിര്‍ദ്ദേശവുമായി മുന്നോട്ടുവന്നു.ഇതിന്മേലുണ്ടായ ചർച്ചകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ 1950 ജൂണില്‍ കേന്ദ്രക്കമ്മറ്റി പുതിയ രാഷ്ട്രീയ പ്രമേയം കൊണ്ടുവന്നു.ദേശീയ ബൂര്‍ഷ്വാസിയിലെ ഒരു വിഭാഗം സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധ സമരത്തില്‍ പങ്കാളിയാകും എന്ന് പാര്‍ട്ടി കണക്കുകൂട്ടി.തെലങ്കാന സമരം പോലുള്ള സമരങ്ങള്‍ കൂടി സംഘടിപ്പിച്ച് മുന്നേറാന്‍ കഴിയുമെന്നും കേന്ദ്രക്കമ്മറ്റി വിലയിരുത്തി.എന്നാല്‍ അത് അസാധ്യമായ ഒരു കണക്കായിരുന്നു.തെലുങ്കാന സമരം ഐതിഹാസികമായിരുന്നെങ്കിലും അത് ഒരു ജനാധിപത്യ സംവിധാനത്തില്‍ തുടരാന്‍ കഴിയില്ല എന്നത് യാഥാര്‍ത്ഥ്യമായിരുന്നു.അത്  മറ്റിടങ്ങള്‍ക്ക്  യോജ്യവുമായിരുന്നില്ല.ചൈനീസ് വിപ്ലവത്തിന്‍റെ സമാനസ്വഭാവം ഇന്ത്യന്‍ വിപ്ലവത്തിന് വേണമെന്ന് ചില സഖാക്കള്‍ നിര്‍ബ്ബന്ധം പിടിച്ചു.ഈ രണ്ട് ചിന്തകളും മറ്റു പലനേതാക്കള്‍ക്കും ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല.തന്മൂലം പാര്‍ട്ടിയില്‍ അഭിപ്രാഭിന്നതകള്‍ തുടരുകതന്നെ ചെയ്തു.പിന്നീട് പാര്‍ട്ടിയെ വളര്‍ത്താനുള്ള ശ്രമമല്ല നടന്നത്,മറിച്ച് പ്രസ്ഥാനത്തിലുടനീളം ആശയപരമായ ചര്‍ച്ചകള്‍ മാത്രമായി.ബഹുജനപ്രവര്‍ത്തനങ്ങളില്‍ നിന്നും പാര്‍ട്ടി പൂര്‍ണ്ണമായും അകന്നുപോയി.ആശയൈക്യമില്ലാതായി എന്നുമാത്രമല്ല അരാജകത്വവും സാഹസസമരത്തിനുള്ള ശ്രമവും കാരണം ശരിയായ രാഷ്ട്രീയപ്രശ്നങ്ങളില്‍ ഇടപെടാത്ത കാലമായി അത് മാറി.ഒടുവിൽ പാര്‍ലമെന്‍ററി രാഷ്ട്രീയത്തില്‍ സജീവമാകാം എന്ന ഭൂരിപക്ഷ തീരുമാനം അംഗീകരിക്കുകയും അതിനനുസരിച്ചുള്ള മാറ്റങ്ങള്‍ പ്രസ്ഥാനത്തിൽ വരുകയും ചെയ്തു.(തുടരും)

 

The Communist Movement in India (An article published by Kalakaumudi — Part 2) ─── Utter Confusion Regarding Principal Enemies and Tactics

 

ഇന്ത്യയിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനം (കലാകൌമുദി പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്ന ലേഖനം —ഭാഗം – 2 )

───

ആകെ കൺഫ്യൂഷനായി മുഖ്യശത്രുക്കളും അടവ്തന്ത്രങ്ങളും 

*******************

സാമ്പത്തികക്കുഴപ്പം മുതലാളിത്തലോകത്തെ ഏറ്റവുമധികം ഗ്രസിച്ച 1929-1933 കാലത്ത് കോളനികളിലെ ജനങ്ങള്‍ മഹാദുരിതങ്ങള്‍ക്ക് ഇരയായി.മുതലാളിത്തലോകത്തെ ഉത്പ്പാദനം 45 ശതമാനം കണ്ട് കുറഞ്ഞു.അസംസ്കൃത സാധനങ്ങളുടെ വില മൂന്നിലൊന്നായി എന്നുമാത്രമല്ല വിദേശവ്യാപാരവും മൂന്നിലൊന്നായി കുറഞ്ഞു.തൊഴിലില്ലായ്മയും ദാരിദ്ര്യവും ലോകത്തെയാകെ തളര്‍ത്തി.കുഴപ്പങ്ങള്‍ക്ക് കാരണം കോളനികളാണ് എന്ന സമീപനമായിരുന്നു സാമ്രാജ്യവാദികളുടേത്.ഈ കാലഘട്ടത്തില്‍ ഇന്ത്യക്കാര്‍ അനുഭവിച്ച ദുരിതം വിവരണാതീതമായിരുന്നു.കൂലിക്കുറവ്,ഫാക്ടറി അടച്ചിടല്‍,തൊഴിലില്ലായ്മ,കടഭാരം,ഭൂമിഒഴിപ്പിക്കല്‍,ദാരിദ്ര്യം,പട്ടിണി എന്നീ വിനകള്‍ രാജ്യത്തെ ഗ്രസിച്ചു.കാര്‍ഷിക മേഖലയെയാണ് ഇത് അതിരൂക്ഷമായി ബാധിച്ചത്.ചണം,കുരുമുളക്,എണ്ണക്കുരുക്കള്‍,നാളീകേരം തുടങ്ങിയ കാര്‍ഷികോത്പ്പന്നങ്ങളുടെ വില അന്‍പതുശതമാനം കണ്ടു കുറഞ്ഞു.വിഷമസ്ഥിതിയിലായ കര്‍ഷകരെ ചൂഷണം ചെയ്യാനിറങ്ങിയ പണമിടപാടുകാരും ജന്മിമാരും നിസ്സാരതുകകള്‍ നൽകി കര്‍ഷകരുടെ ഭൂമി കൈവശപ്പെടുത്തി.നല്ലൊരു വിഭാഗം കൃഷിക്കാര്‍ പാപ്പരാവുകയും അവര്‍ കര്‍ഷകത്തൊഴിലാളികളായി മാറുകയും ചെയ്തു.കൈത്തൊഴിലുകളും കൈത്തറി വ്യവസായവും തകര്‍ന്നു നാശത്തിലേക്ക് പോയി.

വ്യവസായമാന്ദ്യത്തിൽ നിന്നും രക്ഷപെടാനായി മുതലാളിമാര്‍ കൂലികുറയ്ക്കാന്‍ സംഘടിതശ്രമങ്ങള്‍ നടത്തി.1926 നും 1934 നും ഇടയില്‍ ബോംബെയിലെ 159 പരുത്തിമില്ലുകളില്‍ കൂലി കുറച്ചു.പതിനേഴ് മുതല്‍ ഇരുപത്തിയൊന്ന് ശതമാനം വരെ കൂലിക്കുറവാണ് വരുത്തിയത്.ബോംബെയിലും ഷോലാപ്പൂരിലും കൂലികുറയ്ക്കൽ നടന്നെങ്കിലും അഹമ്മദാബാദില്‍ സംഘടിതമായ എതിര്‍പ്പ് വന്നതിനാല്‍ കൂലികുറയ്ക്കാന്‍ മുതലാളിമാർക്ക് ധൈര്യമുണ്ടായില്ല.54 മില്ലുകള്‍ മാസങ്ങളോളം പൂട്ടിയിട്ടെങ്കിലും ഒടുവില്‍ ലോക്കൌട്ട് പിന്‍വലിക്കേണ്ടിവന്നു.ചണം,കല്‍ക്കരി,മൈക്ക തുടങ്ങിയ വ്യവസായങ്ങളിലും തൊഴിലാളികള്‍ പിരിച്ചുവിടപ്പെട്ടു.ചണവ്യവസായത്തില്‍ 15 ശതമാനം തറികള്‍ തീരെ പ്രവര്‍ത്തിക്കാതെയായി.1930 ല്‍ ചണമില്ലുകളില്‍ മൂന്നേകാല്‍ ലക്ഷത്തിലധികം തൊഴിലാളികളും കല്‍ക്കരി ഖനിയില്‍ ഒരുലക്ഷത്തിതൊള്ളായിരം തൊഴിലാളികളും മൈക്ക വ്യവസായത്തില്‍ പതിമൂവായിരത്തിയഞ്ഞൂറ് പേരും ജോലി ചെയ്തിരുന്നിടത്ത് 1933 ല്‍ ഇത് യഥാക്രമം രണ്ടരലക്ഷവും തൊണ്ണൂറ്റീരായിരവും പതിനായിരവുമായി ചുരുങ്ങി.

കുഴപ്പം ദേശീയ വ്യവസായങ്ങളേയും ബാധിച്ചു.1924-28 കാലം എഴുനൂറ് കോടിയുടെ മൂലധന നിക്ഷേപം നടന്നിടത്ത് 1929-33 കാലം വെറും അഞ്ഞൂറ്റിയെഴുപത് കോടിയായി നിക്ഷേപം ചുരുങ്ങി.ദേശീയജീവിതം ആകെ താറുമാറായതോടെ സ്വാതന്ത്ര്യസമരവും ശക്തിപ്പെട്ടു.തൊഴിലാളികളും കൃഷിക്കാരും ഇടത്തരക്കാരും ബൂര്‍ഷ്വ ചിന്തകരും സമരങ്ങളില്‍ സജീവമായി.1930 ല്‍ സമാധാനപരമായ സത്യാഗ്രഹത്തോടെ ആരംഭിച്ച സിവില്‍ നിയമലംഘന പ്രസ്ഥാനം കരുത്തുറ്റ സാമ്രാജ്യവിരോധപ്രസ്ഥാനമായി വളര്‍ന്നു.ഷോലാപ്പൂര്‍,ചിറ്റഗോംഗ്,പെഷവാര്‍ എന്നിവിടങ്ങളില്‍ ഭരണം വിപ്ലവകാരികളുടെ കൈയ്യിലായി.ഉത്തര്‍പ്രദേശില്‍ വ്യാപകമായ നിലയില്‍ നികുതിവിരോധപ്രസ്ഥാനവും തുടങ്ങിയതോടെ ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണാധികാരികളെ പരിഭ്രാന്തരാക്കുംവിധം കലാപാന്തരീക്ഷം മൂര്‍ത്തമായി.ഷോലാപ്പൂരിലും പെഷവാറിലും ഇന്ത്യക്കാരായ പട്ടാളക്കാരെ അയയ്ക്കാന്‍ പോലും ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണാധികാരികള്‍ ഭയന്നു.അവിടെ വെള്ളക്കാരാണ് കലാപകാരികളെ നേരിട്ടത്.ശക്തമായി വളര്‍ന്നുവന്ന ഇന്ത്യന്‍ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി ഈ സമരത്തിൽ ഒരു മൂരാച്ചി സമീപനം കൈക്കൊണ്ടു.ബൂര്‍ഷ്വാ വര്‍ഗ്ഗത്തിന്‍റെ പരിഷ്ക്കരണവാദപ്രസ്ഥാനത്തെ എതിര്‍ക്കുക പാര്‍ട്ടി നയമായിരുന്നതിനാല്‍ ഈ ദേശീയ വിമോചന സമരത്തില്‍ നിന്നും പാര്‍ട്ടി മാറിനിന്നു.ഇന്ത്യൻ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി ആദ്യമായി സ്വയം ബോണ്‍സായ് ആയിമാറിയ അവസരമായിരുന്നു ഇത്.

പ്രസ്ഥാനത്തിന് പറ്റിയ ഏറ്റവും വലിയ മണ്ടത്തരങ്ങളില്‍ ഒന്നായിരുന്നു ഇത്.ദേശീയ ജീവിതത്തില്‍ ആണ്ടിറങ്ങാനും ദേശീയപ്രസ്ഥാനത്തില്‍ തൊഴിലാളിവര്‍ഗ്ഗത്തിന്‍റെ നില ഉറപ്പിക്കാനും പറ്റിയ ഒന്നാന്തരം സന്ദര്‍ഭമാണ് പാർട്ടി കളഞ്ഞുകുളിച്ചത്.ഇതിന്‍റെ തുടര്‍ച്ചയായി 1931 ൽ തൊഴിലാളി സംഘടന രണ്ടാവുകയും ചെയ്തു.ജൂലൈയില്‍ കല്‍ക്കത്തയില്‍ ചേര്‍ന്ന പതിനൊന്നാം വാര്‍ഷികത്തില്‍ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകള്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന റെഡ് ട്രേയ്ഡ് യൂണിയന്‍ കോണ്‍ഗ്രസ്സും മറ്റുള്ളവരുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള അഖിലേന്ത്യാ ട്രേയ്ഡ് യൂണിയന്‍ കോണ്‍ഗ്രസ്സും നിലവില്‍ വന്നു.എത്ര പ്രകോപനമുണ്ടായാലും സംഘടന തകരാതെ കാക്കേണ്ടിയിരുന്ന കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതൃത്വത്തിന് ഇവിടെയും അടിതെറ്റി.കോണ്‍ഗ്രസ്സിലെ ഗാന്ധിയന്‍ നേതൃത്വത്തെ എതിര്‍ക്കുന്നതിനോടൊപ്പം നെഹ്റുവിന്‍റെയും സുഭാഷ് ചന്ദ്രബോസിന്‍റെയും ഇടതുപക്ഷ നേതൃത്വത്തേയും എതിര്‍ക്കാനാണ് ദുര്‍ബ്ബലരായ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകള്‍ ശ്രമിച്ചത്.അതുകൊണ്ടുതന്നെ മുഖ്യശത്രുവായ സാമ്രാജ്യത്വത്തിനെതിരായ പ്രസ്ഥാനത്തില്‍ ചേരാനോ നേതൃത്വത്തിലേക്ക് വരാനോ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകള്‍ക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.ഫിലിപ്പ് സ്പ്രാറ്റ്,ബെന്‍ ബ്രാഡ്ലി,മുസാഫര്‍ അഹമ്മദ് തുടങ്ങിയവര്‍ ജയിലിലായിരുന്നതിനാല്‍ ബോംബെയിലേയും കല്‍ക്കട്ടയിലേയും ഗ്രൂപ്പുകള്‍ തമ്മില്‍ മൂര്‍ച്ചയുള്ള ആശയസംഘട്ടനങ്ങളാണ് ഈ കാലത്തുണ്ടായത്.സെക്ടേറിയന്‍ നയം മൂലം പാർട്ടിയിലുണ്ടായ ഭിന്നിപ്പും ഒറ്റപ്പെടലും കുഴപ്പങ്ങളും നിറഞ്ഞ ആഭ്യന്തരകലഹം 1934 വരെ തുടര്‍ന്നു.

ഇതിനിടെ ആശ്വാസമെന്നു പറയാവുന്ന ഒരു നീക്കം നടന്നത് 1933 ഫെബ്രുവരി പതിനാറിനായിരുന്നു.അന്ന് മീററ്റ് തടവുകാര്‍ ദിനം രാജ്യമെമ്പാടും ആചരിച്ചു.പണിമുടക്കങ്ങളും പ്രതിഷേധപ്രകടനങ്ങളും പല ഇടങ്ങളിലും നടന്നു.അഖിലേന്ത്യാ ട്രേയ്ഡ് യൂണിയന്‍ കോണ്‍ഗ്രസ്സ്,നവജവാന്‍ ഭാരത സഭ,ഇന്ത്യന്‍ നാഷണല്‍ കോണ്‍ഗ്രസ്സ് തുടങ്ങിയ സംഘടനകള്‍ ഈ പരിപാടിയില്‍ കാര്യമായി സഹകരിച്ചു.ഇതിന്‍റെ പ്രതിഫലനമെന്ന നിലയില്‍ 1933 നവംബറില്‍ തടവുകാരില്‍ മിക്കവരേയും വിട്ടയച്ചു.അത് പാര്‍ട്ടിയുടെ നയസമീപനങ്ങളില്‍ മാറ്റമുണ്ടാക്കാന്‍ ഉപകരിച്ചു.ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിന്‍ കീഴില്‍ നിയമവിരുദ്ധമായിരുന്ന പാര്‍ട്ടി ഡിസംബറില്‍ കല്‍ക്കട്ടയില്‍ രഹസ്യസമ്മേളനം ചേര്‍ന്ന് പുതിയ രാഷ്ട്രീയപ്രമേയവും ഭരണഘടനയും അംഗീകരിച്ചു.ഡോക്ടര്‍ ഗംഗാധര്‍ അധികാരി ജനറല്‍ സെക്രട്ടറിയായി പുതിയ കേന്ദ്രക്കമ്മറ്റിയും നിലവില്‍ വന്നു.അതോടെ തൊഴിലാളി യൂണിയനുകളുടെ ഐക്യവും തൊഴിലാളി അവകാശ സമരങ്ങളും ശക്തമാക്കാന്‍ നീക്കമാരംഭിച്ചു.സാമ്രാജ്യവിരുദ്ധ പ്രസ്ഥാനത്തോടുള്ള നിഷേധപരമായ സമീപനവും പാർട്ടി അവസാനിപ്പിച്ചു.പാര്‍ട്ടിയുടെ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ മെച്ചപ്പെടുത്താനും അറ്റുപോയ ബഹുജനബന്ധങ്ങള്‍ വീണ്ടെടുക്കാനും തീവ്രശ്രമങ്ങളും പുതിയ നേതൃത്വം ലക്ഷ്യമിട്ടു.സിപിഐയുടെ സ്ഥാപനപരമായ ഏകീകരണത്തിലെ ഒരു പ്രധാന ഘട്ടമായിരുന്നു ഇത്.

കോണ്‍ഗ്രസ്സ് സിവില്‍ നിയമലംഘന പ്രസ്ഥാനം നിര്‍ത്തിവച്ചതോടെ കോണ്‍ഗ്രസ്സിന് എതിരായ നിരോധനാജ്ഞ സര്‍ക്കാര്‍ നീക്കി.ഭാഗിക ജനാധിപത്യത്തിന് സർക്കാർ തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു.അതോടെ കോണ്‍ഗ്രസിന്‍റെ ശ്രദ്ധ തെരഞ്ഞെടുപ്പിലേക്ക് മാറി.1934 നവംബറില്‍ കേന്ദ്രനിയമസഭയിലേക്ക് നടന്ന തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ പങ്കെടുത്ത കോണ്‍ഗ്രസ് ഭൂരിപക്ഷം സ്ഥാനങ്ങളും നേടി.എന്നാല്‍ വിദേശാധിപത്യത്തിനെതിരായ സമരം പെട്ടെന്ന് നിര്‍ത്തിവച്ചത് സാധാരണ കോണ്‍ഗ്രസുകാരില്‍ കടുത്ത അസംതൃപ്തിയുണ്ടാക്കി.നേതൃത്വത്തിലെ ഒരു വിഭാഗവും ഇതേ നിലപാടുകാരായിരുന്നു.അവര്‍ ഇടതുചിന്താഗതിയിലേക്ക് മാറിയത് ഈ സന്ദര്‍ഭത്തിലാണ്.പലരും സോഷ്യലിസത്തെക്കുറിച്ച് പഠിക്കുകയും ചിന്തിക്കുകയും ചെയ്തു.അതിനെ തുടര്‍ന്ന് ആ വര്‍ഷം തന്നെ കോണ്‍ഗ്രസ്സ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടു.സമരമാര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍ ഉപേക്ഷിക്കുക,അഹിംസമാര്‍ഗ്ഗത്തിന്‍റെ പേരില്‍ ബഹുജന സമരങ്ങളെ തടയുക,സാമ്രാജ്യത്വവുമായി സന്ധി ചെയ്യാന്‍ ശ്രമിക്കുക,തൊഴിലാളികള്‍,കൃഷിക്കാര്‍ തുടങ്ങി സാധാരണക്കാരുടെ ആവശ്യങ്ങള്‍ അംഗീകരിക്കാതിരിക്കുക,നാട്ടുരാജ്യപ്രശ്നങ്ങളില്‍ ഇടപെടാതിരിക്കുക തുടങ്ങിയ വലതുപക്ഷ കോണ്‍ഗ്രസ്സ് സമീപനങ്ങളെയാണ് ഇവര്‍ എതിര്‍ത്തത്.

കോണ്‍ഗ്രസുമായി ഇണങ്ങിയും പിണങ്ങിയും

**************************

വീണ്ടും വേരും ശാഖകളും മുളച്ച് വര്‍ദ്ധിത വീര്യത്തോടെ മുന്നോട്ടുപോയ പാര്‍ട്ടിക്ക് ഈ സമയം തൊഴിലാളി സംഘടനകള്‍,വിദ്യാര്‍ത്ഥി സംഘടനകള്‍,യുവജനസംഘടനകള്‍ എന്നിവ കെട്ടിപ്പടുക്കാനും പാര്‍ട്ടി ബന്ധങ്ങള്‍ വ്യാപകമാക്കാനും കഴിഞ്ഞു.അതുകൊണ്ട് മാത്രമാണ് 1934 ജനുവരിയില്‍ അഖിലേന്ത്യാ തുണിമില്‍ തൊഴിലാളി കോണ്‍ഗ്രസ് സംഘടിപ്പിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞതും.ഇതില്‍ റെഡ് ട്രേയ്ഡ് യൂണിയന്‍ കോണ്‍ഗ്രസ്സും നാഷണല്‍ ട്രേയ്ഡ് യൂണിയന്‍ ഫെഡറേഷനും ഒന്നിച്ച് പങ്കെടുത്തു.ഇരുപത്തിയഞ്ച് ശതമാനം കൂലിക്കുറവ് വരുത്തിയ മുതലാളിമാര്‍ക്കെതിരെ 1934 ഏപ്രില്‍ 28ന് പൊതുപണിമുടക്കും ആരംഭിച്ചു.വലതുപക്ഷ നേതാക്കള്‍ ഇതിനെ എതിര്‍ത്തെങ്കിലും സമരം ഒന്നരമാസം നീണ്ടുനിന്നു.സര്‍ക്കാരിന്‍റെ അതികഠിനമായ മര്‍ദ്ദനത്തെ നേരിട്ടാണ് സമരം മുന്നോട്ടുപോയത്.സമരം വിജയിച്ചില്ലെങ്കിലും ജനവികാരം പാര്‍ട്ടിക്കനുകൂലമാക്കാന്‍ ഇത് ഉപകരിച്ചു.എന്നാല്‍ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയുടെ വളര്‍ച്ച ഉയര്‍ത്തിയേക്കാവുന്ന ഭീഷണി മുന്നില്‍കണ്ട് സര്‍ക്കാര്‍ 1934 ജൂലൈയില്‍ പാര്‍ട്ടിയെ നിരോധിച്ചു.പല പ്രവര്‍ത്തകരേയും ജയിലിലടച്ചു.എങ്കിലും നേതാക്കള്‍ ഒളിവിൽ നിന്നുകൊണ്ട് പാര്‍ട്ടി പ്രവര്‍ത്തനം മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോയി.

1934 അവസാനം എഐടിയുസി,കോണ്‍ഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി,റെഡ് ട്രേയ്ഡ് യൂണിയന്‍ കോണ്‍ഗ്രസ്,നാഷണല്‍ ട്രേയ്ഡ് യൂണിയന്‍ കോണ്‍ഗ്രസ് എന്നീ സംഘടനകള്‍ ഒത്തുചേര്‍ന്ന് പ്രക്ഷോഭങ്ങള്‍ സംഘടിപ്പിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.അതിനെത്തുടര്‍ന്ന് 1935 ല്‍ ഗവണ്മെന്‍റ് ഓഫ് ഇന്ത്യ ആക്ടിനെതിരെ പ്രകടനങ്ങളും ആരംഭിച്ചു. ഇന്ത്യ ഭരിക്കുന്നതിനായി ബ്രിട്ടീഷ് പാര്‍ലമെന്‍റ് പാസ്സാക്കിയ പ്രധാനപ്പെട്ട ഭരണഘടനാ നിയമമായിരുന്നു ഗവണ്മെന്‍റ് ഓഫ് ഇന്ത്യ ആക്ട്.കൊളോണിയല്‍ മനോഭാവമുള്ള ഈ നിയമത്തിന്‍റെ ചുവടുപിടിച്ചാണ് സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയുടെ ഭരണഘടന രൂപപ്പെടുത്തിയത്.1927 ലെ സൈമണ്‍ കമ്മീഷന്‍,1930-32 ലെ വട്ടമേശസമ്മേളനങ്ങള്‍,1933ലെ ധവളപത്രം എന്നിവയുടെ തുടര്‍ച്ചയായി നമ്മുടെ ഭരണഘടനാസഭയെ കണക്കാക്കാം.ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യൻ പ്രവിശ്യകള്‍,നാട്ടുരാജ്യങ്ങള്‍ എന്നിവ ചേര്‍ന്ന അഖിലേന്ത്യ ഫെഡറേഷന്‍,പ്രവിശ്യകളില്‍ തെരഞ്ഞടുക്കപ്പെട്ട ഇന്ത്യക്കാരുടെ മന്ത്രിസഭ എന്നിവയാണ് ബ്രിട്ടൻ പ്രഖ്യാപിച്ചത്.1937 ല്‍ പല പ്രവിശ്യകളിലും കോണ്‍ഗ്രസ് മന്ത്രിസഭ രൂപീകരിച്ചിരുന്നു.പ്രതിരോധവും വിദേശകാര്യവും ഗവര്‍ണ്ണര്‍ ജനറലിന് കീഴിലും മറ്റുവിഷയങ്ങള്‍ പ്രവിശ്യകള്‍ക്കും വിടുന്ന ദ്വിഭരണമാണ് അവർ അവതരിപ്പിച്ചത്.കേന്ദ്രത്തില്‍ ഫെഡറല്‍ അസംബ്ലിയും കൌണ്‍സില്‍ ഓഫ് സ്റ്റേറ്റും ഉണ്ടാകും എന്നായിരുന്നു പ്രഖ്യാപനം.സ്വത്തും വരുമാനവും വിദ്യാഭ്യാസവുമുള്ളവർക്കാണ് വോട്ടവകാശം നിര്‍ദ്ദേശിച്ചിരുന്നത്. ഇത് സമൂഹത്തിലെ പതിനാല് ശതമാനം ആളുകള്‍ മാത്രമായിരുന്നു.1937 ല്‍ ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണം ഫെഡറല്‍ കോടതി സ്ഥാപിച്ചു.അതാണ് പിന്നീട് സുപ്രിം കോടതിയായി പരിണമിച്ചത്.ഗവര്‍ണ്ണര്‍മാര്‍ക്കും ഗവര്‍ണ്ണര്‍ ജനറലിനും പ്രവിശ്യ മന്ത്രാലയങ്ങളെ പിരിച്ചുവിടാനും നിയമസഭകളെ സസ്പെന്‍റ് ചെയ്യാനും ആവശ്യമെങ്കില്‍ അസാധുവാക്കാനും അധികാരമുണ്ടായിരുന്നു.മുസ്ലിങ്ങള്‍,സിഖുകാര്‍,യൂറോപ്യന്മാര്‍,ആംഗ്ലോ ഇന്ത്യൻസ് എന്നിവര്‍ക്ക് പ്രത്യേക നിയോജക മണ്ഡലങ്ങളും നിയമത്തില്‍ പറഞ്ഞിരുന്നു.ചുരുക്കത്തില്‍ സ്വയം ഭരണം എന്ന ഇന്ത്യയുടെ താത്പ്പര്യത്തിന് ലഭിച്ച പാതി വെന്ത അപ്പക്കഷണമായിരുന്നു 1935 ലെ ഇന്ത്യ ആക്ട്.

ചൈനയിലും സ്പെയിനിലും അബിസീനിയയിലും മറ്റും വന്‍പിച്ച സാമ്രാജ്യവിരുദ്ധ സമരങ്ങള്‍ നടന്നുവന്നതും സോവിയറ്റ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് നിര്‍മ്മാണത്തിന്‍റെ വിജയവും ദേശാഭിമാനികളെ ആവേശംകൊള്ളിച്ചിരുന്നു.ഐക്യത്തിന്‍റെയും കൂട്ടായ്മയുടേയും പ്രാധാന്യം ബോധ്യപ്പെട്ട നേതാക്കള്‍ 1935 ഏപ്രില്‍ മാസം ഒത്തുചേരുകയും എഐടിയുസിയും റെഡ് ട്രേയ്ഡ് യൂണിയന്‍ കോണ്‍ഗ്രസ്സും ഒന്നായിചേര്‍ന്ന് ഒറ്റ സംഘടനയായി പ്രവര്‍ത്തിക്കാന്‍ തീരുമാനിക്കുകയും ചെയ്തു.തൊഴിലാളി വര്‍ഗ്ഗ ഐക്യം ഊട്ടിഉറപ്പിച്ച ഒരു യോഗമായിരുന്നു അത്.അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളുടെ ഒരു മഞ്ഞുരുക്കമാണ് അവിടെ ദൃശ്യമായത്.1935 ല്‍ ചേര്‍ന്ന ഏഴാം കോമിന്‍റേണില്‍ ദിമിത്രോവ് അവതരിപ്പിച്ച റിപ്പോര്‍ട്ട് ഇന്ത്യന്‍ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകളുടെ ആശങ്കകള്‍ ദൂരീകരിക്കുന്ന ഒന്നായിരുന്നു.മുഖ്യശത്രുവായ സാമ്രാജ്യത്വത്തെ നേരിടാനായി ഇന്ത്യന്‍ നാഷണല്‍ കോണ്‍ഗ്രസ്സ് ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള സാമ്രാജ്യവിരുദ്ധ ശക്തികളുമായി സഖ്യമുണ്ടാക്കി മുന്നേറണം എന്നായിരുന്നു റിപ്പോര്‍ട്ട് ഊന്നിപ്പറഞ്ഞിരുന്നത്.ഇതോടെ പാര്‍ട്ടിയിലെ ആശങ്കകള്‍ അകലുകയും ദേശീയ സമരം ഊര്‍ജ്ജിതപ്പെടുത്താന്‍ പാര്‍ട്ടി മുന്‍കൈ എടുക്കുകയും ചെയ്തു.അന്തർദേശീയ ഇടപെടലില്ലാതെ പ്രാദേശികകാര്യങ്ങള്‍ കൈകാര്യം ചെയ്യാനുള്ള പാർട്ടിയുടെ പ്രാപ്തിക്കുറവ് വ്യക്തമാക്കുന്ന ഒരു സംഭവം കൂടിയായിരുന്നു അത്.ഇതോടെ അഖിലേന്ത്യാ തലത്തില്‍ കൂടുതല്‍ സംഘടനകള്‍ രൂപപ്പെട്ടു.1936 ല്‍ അഖിലേന്ത്യാ കര്‍ഷക സംഘം,അഖിലേന്ത്യാ വിദ്യാര്‍ത്ഥി ഫെഡറേഷന്‍,അഖിലേന്ത്യാ നാട്ടുരാജ്യ പ്രജാ സമ്മേളനം,അഖിലേന്ത്യാ പുരോഗമന സാഹിത്യ സംഘം എന്നിവ ആരംഭിച്ചു.ദേശീയ സമരകൂട്ടായ്മ നിലനില്‍ക്കെത്തന്നെ ദേശീയ മിതവാദം,ഡീ കോളനൈസേഷന്‍ തിയറി,ഭീകരവാദം,വലതുപക്ഷ സോഷ്യലിസം തുടങ്ങിയ ആശയഗതികള്‍ക്കെതിരെ പ്രത്യക്ഷ സമരങ്ങളും പാര്‍ട്ടി നടത്തിയിരുന്നു.

സാമ്രാജ്യ വിരുദ്ധ പ്രസ്ഥാനങ്ങളെ ബൂര്‍ഷ്വാ ആശയത്തിലും സ്വാധീനത്തിലും പിടിച്ചുനിര്‍ത്താനാണ് ദേശീയ മിതവാദികള്‍ ശ്രമിച്ചിരുന്നത്.വര്‍ഗ്ഗ സംഘടനകളേയും വര്‍ഗ്ഗ സമരങ്ങളേയും വളര്‍ത്തിക്കൊണ്ടുവരുന്നതിനെ ഈ ചിന്താഗതിക്കാര്‍ എതിര്‍ത്തു.വിപ്ലവ സമരങ്ങള്‍ക്ക് പകരം അഹിംസാ സമരങ്ങളാണവര്‍ മുന്നോട്ടുവച്ചത്.വര്‍ഗ്ഗസഹകരണ വാദമായിരുന്നു അവരുടെ തിയറി.ബഹുജന സമരങ്ങളെ എതിര്‍ക്കാനും ബഹുജനസംഘടനകളെ ബൂര്‍ഷ്വാ നേതൃത്വത്തില്‍ ഒതുക്കിനിര്‍ത്താനും മിതവാദികള്‍ പരിശ്രമിച്ചു.തീവ്രവാദത്തെ നിരാകരിക്കുകയും സാമ്രാജ്യത്വവുമായി സന്ധി ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്ന ഈ ദേശീയ മിതവാദത്തെ എതിര്‍ക്കാന്‍ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകള്‍ ഒട്ടും മടികാണിച്ചില്ല.സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധ സമരത്തെ ഈ ചിന്താഗതി എത്രമാത്രം വികൃതമാക്കുന്നു എന്ന് തുറന്നുകാട്ടാനും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകള്‍ക്ക് കഴിഞ്ഞു.ഭീകരവാദ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളുമായി മുന്നോട്ടുപോയിരുന്ന ചിറ്റഗോങ്ങ് റിപ്പബ്ലിക്കന്‍ ആര്‍മി,ഹിന്ദുസ്ഥാന്‍ റിപ്പബ്ലിക്കന്‍ ആര്‍മി,ഹിന്ദുസ്ഥാന്‍ റിപ്പബ്ലിക്കന്‍ സോഷ്യലിസ്റ്റ് അസോസിയേഷന്‍, നവജവാന്‍ ഭാരത സഭ തുടങ്ങിയ പ്രസ്ഥാനങ്ങളെ യഥാര്‍ത്ഥ വിപ്ലവത്തിന്‍റെ പാത മനസ്സിലാക്കിച്ച് ദേശീയ ധാരയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാനും അന്ന് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതൃത്വത്തിന് കഴിഞ്ഞു.1929 ലാണ് എം.എന്‍.റോയ് ഡീകോളനൈസേഷന്‍ തിയറി കൊണ്ടുവന്നത്.കോളനികളിലെ ബൂര്‍ഷ്വാസി സാമ്രാജ്യപക്ഷത്ത് ചേര്‍ന്നിരിക്കുന്നു എന്നതായിരുന്നു റോയിയുടെ മതം.എന്നാല്‍ ഇതേ റോയിതന്നെ 1930 ല്‍ ബോംബെയില്‍ ചേര്‍ന്ന പാര്‍ട്ടി കോണ്‍ഗ്രസ്സില്‍ തൊഴിലാളികളും കര്‍ഷകരും പാർട്ടിയുടെ കൈയ്യും കാലുമാണെന്നും അവര്‍ക്ക് സ്വന്തം സംഘടന ആവശ്യമില്ലെന്നും അഭിപ്രായപ്പെടുകയും ചെയ്തു.ഈ ദിത്വഭാവം ഉപയോഗിച്ച് തൊഴിലാളി സംഘടനകളെ ഭിന്നിപ്പിക്കാനും റോയിസ്റ്റുകള്‍ ശ്രമിച്ചിരുന്നു.എന്നാല്‍ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകള്‍ ഇതിനെ ഫലപ്രദമായി തടഞ്ഞു.

കോണ്‍ഗ്രസ്സ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയിലെ ഒരു പറ്റം നേതാക്കള്‍ സോഷ്യല്‍ ഡെമോക്രാറ്റിക് ആശയങ്ങള്‍ മുന്നോട്ടുവച്ചതും ഈ കാലത്താണ്.ഇവര്‍ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് വിരോധവും സോവിയറ്റ് വിരോധവും പ്രചരിപ്പിച്ചു.മാര്‍ക്സിസം ഇന്ത്യക്ക് പറ്റിയതല്ല എന്ന വാദമാണ് അവർ മുന്നോട്ടുവച്ചത്.ശാസ്ത്രീയ സോഷ്യലിസത്തെയും സ്വതന്ത്രതൊഴിലാളി വര്‍ഗ്ഗ പാര്‍ട്ടിയെയും അവര്‍ എതിര്‍ത്തു.ദേശീയ മിതവാദവുമായി ഒത്തുതീര്‍പ്പിനുള്ള ശ്രമവും അവർ നടത്തി. ഇതിനെതിരെ വാദ പ്രതിവാദം നടത്തി ഒട്ടേറെപ്പേരെ ശാസ്ത്രീയ സോഷ്യലിസത്തിലേക്ക് ആകര്‍ഷിക്കാന്‍ പാര്‍ട്ടിക്ക് കഴിഞ്ഞു.ബഹുജന സമരങ്ങളും ഈ കാലത്ത് നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.1937 ലെ കാണ്‍പൂര്‍ പണിമുടക്കവും 1938 ലെ ബോംബെ പണിമുടക്കവും 1939ലെ അഖിലേന്ത്യാ പ്രതിഷേധ ദിനാചരണവും എടുത്തുപറയേണ്ടവയാണ്.1930 ല്‍ അരലക്ഷം അംഗങ്ങളും എഴുപത്തിയൊന്ന് യൂണിറ്റുമുണ്ടായിരുന്ന എഐടിയുസി 1940 ല്‍ മൂന്നരലക്ഷം അംഗങ്ങളും 198 യൂണിയനുകളുമുള്ള പ്രസ്ഥാനമായി മാറി.ബീഹാര്‍,യുപി,ആന്ധ്ര,കേരളം,ബംഗാള്‍ എന്നീ സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ കര്‍ഷക സമരങ്ങളോടെ കര്‍ഷക പ്രസ്ഥാനവും വളരെയേറെ ശക്തിപ്പെട്ടു.1938 ല്‍ അഖിലേന്ത്യാകര്‍ഷക സംഘത്തില്‍ അറുപത് ലക്ഷം അംഗങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.രാജ്കോട്ട്,തിരുവിതാംകൂര്‍,മൈസൂര്‍,കാശ്മീര്‍,ഇന്‍ഡോര്‍,ബറോഡ,ഗ്വാളിയര്‍ എന്നീ നാട്ടുരാജ്യങ്ങളിലും സമരങ്ങള്‍ ശക്തമായിരുന്നു.ആന്ധ്ര,കേരളം,കര്‍ണ്ണാടകം,ബലൂചിസ്ഥാന്‍ എന്നീ പ്രദേശങ്ങളില്‍ ഭാഷാ സംസ്ഥാനത്തിനുവേണ്ടിയും പ്രസ്ഥാനങ്ങള്‍ മുന്നോട്ടുവന്നിരുന്നു.ഈ ജനകീയ മുന്നേറ്റങ്ങളിലെല്ലാം കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി മുന്‍നിരയിലുണ്ടായിരുന്നു.(തുടരും)

The Communist Movement in India An Article Published in Kalakaumudi — Part 1 The Communist Movement: Who Will Embrace the Necessary Change?

 

ഇന്ത്യയിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനം (കലാകൌമുദി പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്ന ലേഖനം —ഭാഗം – 1 )

**************

കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനം:അനിവാര്യ മാറ്റത്തിന് ആര് തയ്യാറാവും?

********************

എൽഡിഎഫ് അല്ലാതെ മറ്റാരുണ്ട് എന്ന ചോദ്യത്തിന് കേരള ജനത മറുപടി നൽകി കഴിഞ്ഞ ശേഷം തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പരാജയത്തിന്‍റെ യാഥാർത്ഥ കാരണങ്ങളെ മൂടിവയ്ക്കാനായി സിപിഎം നേതൃത്വം സ്വയം തീർത്ത പ്രതിരോധകോട്ടയിൽ വിള്ളലുണ്ടാക്കിക്കൊണ്ട് തീർത്തും ദുർബ്ബലമായ പോളിറ്റ്ബ്യൂറോയും എതിർസ്വരങ്ങളുടെ വക്താക്കളും നടത്തിയ ഇടപെടലിലൂടെയാണ് പോളിറ്റ് ബ്യൂറോ അംഗങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ കോഴിക്കോട്ട് സിപിഎം വിപുലീകൃത സംസ്ഥാന കമ്മറ്റി ചേർന്നത്.തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പരാജയത്തിന്‍റെ ഉത്തരവാദിത്തം സംസ്ഥാന നേതൃത്വത്തിനാണ് എന്ന് പാർട്ടി ഭാഗികമായെങ്കിലും സമ്മതിച്ചു.അച്ചടക്ക നടപടികളോ സംഘടനാപരമായ പുനഃസംഘടനയോ ഒഴിവാക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന സംസ്ഥാന നേതൃത്വത്തിന്, സംസ്ഥാന സെക്രട്ടറി എം.വി. ഗോവിന്ദനെതിരെ പാർട്ടി ശാസന എന്ന തീരുമാനം അംഗീകരിക്കേണ്ടിവന്നു.സിപിഎം സെക്രട്ടറിമാരായിരിക്കെ വി.എസ്. അച്യുതാനന്ദനും പിണറായി വിജയനും അച്ചടക്ക നടപടികൾ നേരിട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അത് ആശയപരവും വ്യക്തികേന്ദ്രീകൃതവുമായ അവരുടെ പോര് പരസ്യവിമർശനമായി മാറിയ സാഹചര്യത്തിലായിരുന്നു.എന്നുമാത്രമല്ല,പോളിറ്റ്ബ്യൂറോ കുറേക്കൂടി കരുത്താർജ്ജിച്ചിരുന്ന കാലവുമായിരുന്നു അത്.തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പരാജയത്തിന്‍റെ പേരിൽ നടപടി നേരിടുന്ന ആദ്യ പോളിറ്റ്ബ്യൂറോ അംഗമാണ് ഗോവിന്ദൻ.

എതിർശബ്ദങ്ങളെ താത്ക്കാലികമായി അടക്കിനിർത്താൻ കഴിയുന്ന ചില തീരുമാനങ്ങളും യോഗത്തിലുണ്ടായി.എല്ലാത്തരം വർഗീയതയ്ക്കുമെതിരായ പോരാട്ടം ശക്തമാക്കാനും വർഗീയ ശക്തികളെ നേരിടാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ ഊർജിതമാക്കാനും പാർട്ടി തീരുമാനിച്ചു.കേന്ദ്ര-സംസ്ഥാന സർക്കാരുകളുടെ തെറ്റായ നയങ്ങൾക്കെതിരെ ശക്തമായ ജനകീയ പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ കെട്ടിപ്പടുക്കാനും കേരളത്തിന്‍റെ ഇടതുപക്ഷ ചായ്‌വുള്ള സാമൂഹിക കാഴ്ചപ്പാട് കൂടുതൽ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നതിനായുള്ള സാംസ്കാരിക മുന്നേറ്റത്തിന് നേതൃത്വം നൽകാനും ജില്ലാ തലത്തിലും സമാനമായ യോഗങ്ങൾ സംഘടിപ്പിക്കാനും പാർട്ടിയെ ശക്തിപ്പെടുത്താനും സമ്മേളനം തീരുമാനിച്ചു.കണ്ണൂരിലെ പ്രധാന നേതാവായ പി.ജയരാജനെ സംസ്ഥാന സെക്രട്ടേറിയറ്റിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നതും ശ്രദ്ധേയമായ മാറ്റമാണ്.ഈ സാഹചര്യത്തിൽ സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയിലെ പ്രധാന പ്രതിപക്ഷമായിരുന്ന കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി എങ്ങിനെ കേരളത്തിലെ പ്രതിപക്ഷമുന്നണിയുടെ മാത്രം നേതൃത്വം അവകാശപ്പെടാവുന്ന ഒരു ചെറുപാർട്ടിയായി മാറി എന്നത് ചിന്തിക്കുന്നത് പ്രസക്തമാകും.ആ വിലയിരുത്തലാണ് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി എങ്ങനെ ഇങ്ങനെയായി എന്ന ഈ പരമ്പര.

ഇന്ത്യൻ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്‍റെ ചരിത്രം പരിശോധിക്കുമ്പോള്‍ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടികളുടെ വളർച്ച ബോണ്‍സായ് വൃക്ഷം പോലെയാണെന്ന് കാണാൻ സാധിക്കും.വളർന്ന് പന്തലിക്കാൻ സാധ്യതയുള്ള,മനുഷ്യർക്കും പക്ഷികള്‍ക്കും പരിസ്ഥിതിക്കും ഗുണം ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന,ശക്തമായ അടിവേര് വളരേണ്ടുന്ന ആൽമരം പോലുള്ള വൃക്ഷങ്ങളുടെ തൈകളാണ് തായ് വേര് മുറിച്ച് ബോണ്‍സായ് ആക്കുന്നത്.അത്തരത്തിലുള്ള ബോണ്‍സായ് വിദഗ്ധർ തുടക്കം മുതലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിലുണ്ടായിരുന്നു.വലിയ തോതിലുള്ള മുന്നേറ്റം പ്രസ്ഥാനം നടത്തുമ്പോഴെല്ലാം അതിന്‍റെ തായ് വേരും ശാഖകളും മുറിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു കൂട്ടം നേതാക്കള്‍ അതിന്‍റെ നിർണ്ണായക അധികാരകേന്ദ്രങ്ങളിലെത്തുകയും പാർട്ടിയെ ദുർബ്ബലപ്പെടുത്തുന്ന തീരുമാനങ്ങള്‍ എടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് കാണാം. വളരെ പുരോഗമന സ്വഭാവമുള്ള ഒരു സിദ്ധാന്തമാണ് കമ്മ്യൂണിസത്തിന്‍റെ അടിസ്ഥാനമെങ്കിലും അതനുസരിച്ച് ലോകത്തൊരിടത്തും ഭരണം നടന്നിട്ടില്ല,ഇനി നടക്കുകയുമില്ല എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം തുറന്നു പറയേണ്ട സമയമാണിത്.ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യത്തേയും ദേശീയതയേയും അംഗീകരിക്കുകയും വൈരാഗ്യബുദ്ധിയില്ലാതെ എല്ലാവർക്കും നന്മയുണ്ടാകാനും അഴിമതിരഹിതവും പക്ഷപാതിത്വമില്ലാത്തുമായ ഒരു വികസിത ജനതയെ വാർത്തെടുക്കാനും ശ്രമിക്കുന്ന പ്രസ്ഥാനമാണ് ഇടതുപക്ഷം എന്ന് പൊതുസമൂഹത്തെ ബോധ്യപ്പെടുത്തേണ്ടതും അനിവാര്യമാണ്.അതാകും പ്രസ്ഥാനത്തിന്‍റെ ഭാവിക്കും നല്ലത്.കുറഞ്ഞപക്ഷം പ്രസ്ഥാനത്തിന്‍റെ ബാല്യ-കൌമാരങ്ങളിലെ അപക്വനിലപാടുകള്‍ ഇനിയെങ്കിലും ആവർത്തിക്കാതിരിക്കാനുള്ള ചർച്ചയ്ക്കെങ്കിലും ഈ വൈകിയവേളയിൽ ശ്രമമുണ്ടായാലും അത് പ്രതീക്ഷഭരിതമാകും എന്ന് കരുതാം.

തുടക്കകാലത്ത് കോണ്‍ഗ്രസിന് ബദൽ എന്ന രീതിയിൽ വളര്‍ച്ച പ്രാപിച്ച കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനം ഇപ്പോള്‍ മുരടിച്ച് കേരളത്തിൽ മാത്രം ശേഷിക്കുന്നു എന്ന നിലയിലാണ് എത്തിനിൽക്കുന്നത്.എന്നാൽ ആ സത്യമുള്‍ക്കൊള്ളാനുള്ള പക്വത നേതൃത്വങ്ങളോ അണികളോ പാർട്ടിയുടെ സാമൂഹിക മാധ്യമ എഴുത്തുകാരോ കാണിക്കുന്നില്ല എന്നത് സങ്കടകരമാണ്.പൊതുസമൂഹത്തിന് പ്രസ്ഥാനത്തോട് ഇനിയും ബാക്കി നിൽക്കുന്ന പ്രതീക്ഷ നശിപ്പിക്കും വിധമാണ് ഓരോരുത്തരും സംസാരിക്കുന്നതും പെരുമാറുന്നതും.ഇന്ത്യയിൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന് വംശനാശമുണ്ടാകാതെ നിലനില്‍ക്കണമെങ്കിൽ പൂർണ്ണമായും ജനാധിപത്യരീതിയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു പ്രസ്ഥാനമായി പാർട്ടി മാറേണ്ടതുണ്ട്.യൂറോപ്പിലെ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി കാറല്‍ മാര്‍ക്സ് തയ്യാറാക്കിയ ഒരു സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രത്തെ വേദപുസ്തകം പോലെ കണ്ട് പിന്തുടരുകയും സോവിയറ്റ് യൂണിയനിലും ചൈനയിലും നടന്ന വിപ്ലവങ്ങളെ അതേപടി ഇന്ത്യയില്‍ പകര്‍ത്താം എന്ന് വ്യാമോഹിക്കുകയും ചെയ്ത ഒരു ചെറുസംഘത്തിന്‍റെ സ്വപ്നവിപ്ലവമായിരുന്നു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്‍റെ തുടക്കം എന്ന് പറയാം.ആ പ്രതീക്ഷയിൽ ഒപ്പം അണിചേർന്ന അനേകലക്ഷമാളുകള്‍ മോഹഭംഗത്തിന് ഇരയാവുകയും നിരാശാബോധം ബാധിച്ചവരായി മാറുകയും ചെയ്തു.തൊഴിലാളികള്‍ക്കും കര്‍ഷകര്‍ക്കും പൊതുസമൂഹത്തിനും മനസ്സിലാകാത്ത ഭാഷാപ്രയോഗങ്ങളിലൂടെ,അവര്‍ക്ക് മനസിലാകാത്ത ആശയ സംഹിതകളുടെ പിന്‍ബലത്തില്‍,അവരെ ഒരുപാട് സ്വപ്നങ്ങള്‍ കാണിക്കുകയും അതിന്‍റെ മോഹവലയത്തില്‍പെട്ട് അനേകംപേര്‍ ജീവത്യാഗം ചെയ്യുകയും ചെയ്തതിന്‍റെ തുടർച്ചയായിട്ടാണ് ഇന്ന് ഭോഗസംസ്ക്കാരത്തിന്‍റെ സുഖാലസ്യത്തിലേക്ക് പാർട്ടി നേതാക്കളെല്ലാം എത്തി നിൽക്കുന്നത് എന്ന് ഓർക്കുവാനെങ്കിലും നമുക്ക് ഈ സമയം വിനിയോഗിക്കാം.

ഒരു തികഞ്ഞ ദേശീയവാദിയും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുമായിരുന്ന മുൻ കേരള മുഖ്യമന്ത്രി അച്യുതമേനോൻ എംഎൻ അനുസ്മരണ ലേഖനത്തിൽ പറയുന്ന വാക്കുകള്‍ കൂടി ഓർത്തുകൊണ്ട് നമുക്ക് ലേഖനത്തിലേക്ക് കടക്കാം.”കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാർ സാർവ്വദേശീയവാദികളാണെന്ന് എല്ലാവർക്കുമറിയാം.ചില കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകളുടെ സാർവ്വദേശീയവാദം അവരുടെ നൈസർഗ്ഗികമായ ദേശസ്നേഹത്തെപോലും ചിലപ്പോള്‍ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതരത്തിൽ ആയിത്തീരുന്നു.മനുഷ്യർ വിവേകത്തോടെ പെരുമാറിയാൽ ഇങ്ങനെയൊരവസ്ഥ ഉണ്ടാകേണ്ടതില്ല.പക്ഷെ പ്രത്യയശാസ്ത്രം പലരെയും അന്ധരാക്കുന്നു”. ഇപ്പോള്‍ പ്രത്യയശാസ്ത്രമല്ല,പാർട്ടി കൂറും നേതാക്കളോടുള്ള കൂറുമാണ് പലരെയും അന്ധരാക്കുന്നത് എന്ന് കൂടി നമുക്കോർക്കാം.

ഇന്ത്യന്‍ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്‍റെ തുടക്കം

****************************************

സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്‍റെ തകര്‍ച്ചയുടെ കാലത്താണ് യൂറോപ്പില്‍ തൊഴിലാളി വിപ്ലവങ്ങളും ഏഷ്യന്‍-ആഫ്രിക്കന്‍ രാഷ്ട്രങ്ങളില്‍ സ്വാതന്ത്ര്യസമരങ്ങളും ഉദിച്ചുവന്നത്.ഇത് ലോകജനതയ്ക്ക് പുതിയ പ്രതീക്ഷകള്‍ നല്‍കി.റഷ്യന്‍ വിപ്ലവം അടിച്ചമര്‍ത്തപ്പെട്ട ജനതയില്‍ ആവേശം ജനിപ്പിച്ചു.മാര്‍ക്സിസത്തിന്‍റെ സന്ദേശം ലോകമെങ്ങും എത്തിയെന്നു മാത്രമല്ല സോഷ്യലിസത്തിനും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും വേണ്ടിയുള്ള സമരം ഊര്‍ജ്ജിതപ്പെടുകയും ചെയ്തു.ഇന്ത്യയിലും സ്വാഭാവികമായും ഇതിന്‍റെ അലകളുണ്ടായി.ദേശീയവാദികളും തൊഴിലാളി നേതാക്കളുമായ കുറേ യുവാക്കള്‍ ചേര്‍ന്ന് 1921 ല്‍ ആദ്യ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ഗ്രൂപ്പുണ്ടാക്കി.1923 ഓടെ ആശയപ്രചരണത്തിന് പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളും ആരംഭിച്ചു.കല്‍ക്കത്തയില്‍ നിന്നും മുസാഫിര്‍ അഹമ്മദ് പത്രാധിപരായി നവയുഗവും ബോംബെയില്‍ എസ്.എ.ഡാങ്കെയുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ സോഷ്യലിസ്റ്റും ലാഹോറില്‍ ഗുലാം ഹുസൈന്‍റെ ഉറുദു മാസിക ഈന്‍ക്വിലാബും പുറത്തുവന്നു.1921 ല്‍ തന്നെ ഗാന്ധിയും ലെനിനും എന്ന ഡാങ്കെയുടെ പുസ്തകം പ്രസിദ്ധീകൃതമായി.കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് മാനിഫെസ്റ്റോയുടെ ബംഗാളി മറാത്തി പരിഭാഷകളും ഇക്കാലത്ത് പുറത്തു വന്നിരുന്നു.ബോംബെ ഗ്രൂപ്പില്‍ എസ്.വി.ഘാട്ടെയും പങ്കാളിയായി.1923 ല്‍ മദിരാശിയില്‍ വക്കീലായ ശിങ്കാരവേലു ചെട്ടിയാരും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രവര്‍ത്തനം തുടങ്ങി.ഇന്ത്യക്കാരായ യുവാക്കള്‍ രാജ്യത്തിന് പുറത്തും ചില കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ഗ്രൂപ്പുകള്‍ സംഘടിപ്പിച്ചിരുന്നു.ആ കൂട്ടത്തില്‍ പ്രധാനിയായ എം.എന്‍.റോയ് ജര്‍മ്മനിയിലാണ് ഗ്രൂപ്പുണ്ടാക്കിയത്.ആ കാലത്ത് ഇന്ത്യയില്‍ സാമ്രാജ്യത്വവിരുദ്ധ സമരങ്ങളുടെ നേതൃത്വം ബൂര്‍ഷ്വാ ചിന്തകന്മാരുടെ കൈകളിലായിരുന്നു.മാര്‍ക്സിസ്റ്റ് സിദ്ധാന്തമനുസരിച്ച് മുതലാളിത്ത സമൂഹത്തിലെ ഉത്പ്പാദനോപാധികള്‍ കൈവശം വച്ചിരിക്കുന്ന സമ്പന്നവര്‍ഗ്ഗം അല്ലെങ്കില്‍ മുതലാളി വര്‍ഗ്ഗമാണ് ബൂർഷ്വാസി.സ്വകാര്യ സ്വത്ത്,ബിസിനസ് അല്ലെങ്കില്‍ മൂലധനം എന്നിവ വഴി അധികാരം കൈയ്യാളുന്നവരാണിവര്‍.പൊതുവെ യാഥാസ്ഥിതിക മനോഭാവം പുലര്‍ത്തുന്നവരുമാണ് ഈ കൂട്ടർ.കമ്മ്യൂണിസത്തിലേക്ക് ആകൃഷ്ടരായി നേതൃത്വത്തിലെത്തിയ പലരും മാര്‍ക്സിസ്റ്റ് സിദ്ധാന്തപ്രകാരം ബൂര്‍ഷ്വ പരിധിയില്‍ ഉള്‍പ്പെടുന്നവരായിരുന്നു.എങ്കിലും അവരുടെ ആശയങ്ങളിലും പ്രസംഗങ്ങളിലും ആകൃഷ്ടരായി സമരരംഗത്തിറങ്ങിയിരുന്നത് പാവപ്പെട്ട തൊഴിലാളികളായിരുന്നു.1918 ല്‍ അഹമ്മദാബാദ്,കല്‍ക്കട്ട,കാണ്‍പൂര്‍,മദ്രാസ് എന്നീ നഗരങ്ങളില്‍ കൂലി വര്‍ദ്ധനവിനും അനുവദിച്ച കൂലി കൃത്യമായി ലഭിക്കുന്നതിനും ഉച്ചഭക്ഷണത്തിന് സമയമനുവദിച്ചു കിട്ടുന്നതിനും അനാവശ്യ ഫൈനുകള്‍ വെട്ടിച്ചുരുക്കുന്നതിനും പ്രവര്‍ത്തി സമയം ചുരുക്കിക്കിട്ടാനുമായി തൊഴിലാളികള്‍ സമരരംഗത്തിറങ്ങിയിരുന്നു.

ഗാന്ധിജിയുടെ അഹിംസയിലൂന്നിയുള്ള സമരമാര്‍ഗ്ഗങ്ങളില്‍ അതൃപ്തിയുള്ള അനേകം ചെറുപ്പക്കാര്‍ പുതിയ പ്രസ്ഥാനങ്ങളില്‍ ആകൃഷ്ടരായെത്തി.1922 ല്‍ സിവില്‍ നിയമ ലംഘന പ്രസ്ഥാനം നാടിനെ ഇളക്കിമറിച്ച സമയത്ത്,അക്രമങ്ങളുടെ പേരുപറഞ്ഞ് ഗാന്ധിജി സമരം അവസാനിപ്പിച്ചത് ചെറുപ്പക്കാരെ ഞെട്ടിക്കുകയും അസംതൃപ്തരാക്കുകയും ചെയ്തു.അവര്‍ക്കെല്ലാം ഒരാശ്രയം കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ആശയമായിരുന്നു.തൊഴിലാളികള്‍ സ്വതന്ത്രമായി രാഷ്ട്രീയ രംഗത്ത് വരികയും ദേശീയ രംഗത്ത് പുതിയ ചിന്താഗതികളും പുതിയ ചൈതന്യവും തെളിയുകയും ചെയ്തു.1913 ല്‍ ഗദര്‍ പാര്‍ട്ടിയും ബംഗാള്‍ റവല്യൂഷണറി പാര്‍ട്ടിയും സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടതും ബാലഗംഗാധര തിലക്,ലാല ലജ്പത് റായ്,ബിപിന്‍ ചന്ദ്രപാല്‍ തുടങ്ങിയ തീവ്രവാദ ചിന്താഗതിക്കാര്‍ കോണ്‍ഗ്രസ്സില്‍ വേറിട്ട ചിന്തകള്‍ സൃഷ്ടിച്ചതും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ആശയപ്രചരണത്തിന് വേഗം നല്‍കി.ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണം പൂര്‍ണ്ണമായി നശിപ്പിക്കാന്‍ സായുധകലാപം വേണമെന്ന ആശയം ഈ കൂട്ടരില്‍ ശക്തമായിരുന്നു.ഇന്ത്യയുടെ ലക്ഷ്യം പൂര്‍ണ്ണസ്വാതന്ത്ര്യ സമ്പാദനമാണെന്നും അത് സാധിതമാകണമെങ്കില്‍ നാടുവാഴിത്തവ്യവസ്ഥ പൂര്‍ണ്ണമായി നിര്‍മ്മാര്‍ജ്ജനം ചെയ്യണമെന്നും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകള്‍ വിശ്വസിച്ചു.കോളനി വിരുദ്ധ സമരമല്ല മറിച്ച് സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധ സമരമാണ് ആവശ്യം എന്ന് അവര്‍ ഊന്നിപ്പറഞ്ഞു.ഇത് ഒരു പരിധിവരെ ഇന്ത്യന്‍ നാഷണല്‍ കോണ്‍ഗ്രസ്സ് അംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്തു.

ലോകമൊട്ടാകെയുള്ള കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകളുമായി ഇവര്‍ ചെറിയ തോതില്‍ ബന്ധം സ്ഥാപിച്ചിരുന്നു.1924 മുതല്‍ 1929 വരെ എം.എന്‍.റോയ് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ഇന്‍റര്‍നാഷണലിന്‍റെ എക്സിക്യൂട്ടീവ് അംഗവുമായിരുന്നു.ഒരു ഏകീകൃത പാര്‍ട്ടിയുണ്ടാക്കാന്‍ ഇവര്‍ക്ക് താത്പ്പര്യമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും സര്‍ക്കാര്‍ മര്‍ദ്ദന മുറകള്‍ ഇതിന് തടസ്സമായി.1924 ല്‍ കാണ്‍പൂരില്‍ ഒരു ചെറുസംഘം യോഗം ചേര്‍ന്നു.1917 ല്‍ നടന്ന റഷ്യന്‍ വിപ്ലവത്തില്‍ ആവേശം കൊണ്ടവരായിരുന്നു അവര്‍.അവരുടെ ആ യോഗത്തെ ബ്രിട്ടീഷുകാര്‍ വല്ലാതെ ഭയന്നു.ഇന്ത്യന്‍ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകളെ ഒരു പാര്‍ട്ടിയായിമാറുംമുന്നെതന്നെ ഒരു രാഷ്ട്രീയ ഭീഷണിയായി ബ്രിട്ടീഷ് സര്‍ക്കാര്‍ മുദ്രകുത്തിയ നിമിഷം കൂടിയായിരുന്നു ഇത്.യോഗത്തില്‍ പങ്കെടുത്ത നേതാക്കള്‍ക്കെതിരെ ബ്രിട്ടീഷ് കൊളോണിയല്‍ സര്‍ക്കാര്‍ പ്രോസിക്യൂഷന്‍ തുടങ്ങി.വിപ്ലവകരമായ മാര്‍ഗ്ഗങ്ങളിലൂടെ ഇന്ത്യയില്‍ ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണം അട്ടിമറിക്കാന്‍ ഗൂഢാലോചന നടത്തുകയാണ് ഇക്കൂട്ടർ എന്ന് ഭരണാധികാരികള്‍‌ ഭയപ്പെട്ടു.ബ്രിട്ടനിലെ രാജാവിനെതിരെ യുദ്ധം ചെയ്യാനുള്ള ഗൂഢാലോചന നടത്തി എന്ന കുറ്റമാരോപിച്ച് ഇന്ത്യന്‍ ശിക്ഷാനിയമത്തിലെ സെക്ഷന്‍ 121-എ പ്രകാരമായിരുന്നു നടപടി.യോഗം ചേർന്നവർ സായുധരോ ആക്രമണം നടത്താൻ പ്രാപ്തരോ ആയിരുന്നില്ല.സംഘാടകരും എഴുത്തുകാരും യൂണിയന്‍ പ്രവര്‍ത്തകരുമായ ഈ ചെറുസംഘത്തെ ബ്രിട്ടീഷുകാര്‍ ഭയന്നു എന്നത് ശ്രദ്ധേയമാണ്.

കാണ്‍പൂർ സമ്മേളനം

*****************************

അന്ന് കാണ്‍പൂര്‍ ഒരു പ്രധാന വ്യവസായ മേഖലയായിരുന്നതിനാലാണ് അവിടെ യോഗം ചേര്‍ന്നത്.വിചാരണയെ തുടർന്ന് നിരവധി പ്രതികളെ നാല് വര്‍ഷത്തേക്ക് ശിക്ഷിച്ചു.ചിലരെ നാടുകടത്തി,മറ്റുള്ളവരെ നിരീക്ഷണത്തിലാക്കി.എന്നാല്‍ ഇത് ഇന്ത്യന്‍ കമ്മ്യൂണിസത്തിന് ഒരു പൊതുഐഡന്‍റിറ്റി നല്‍കി.അത് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ആശയം പിന്തുടരുന്ന പല നാടുകളിലുള്ളവരെ ഏകീകരിക്കാനും മാര്‍ക്സിസത്തെ ജനപ്രിയമാക്കാനും ഉപകരിച്ചു.കോടതി നടപടികള്‍ വ്യാപകമായി റിപ്പോര്‍ട്ടുചെയ്യപ്പെട്ടു.മാര്‍ക്സിസ്റ്റ് ആശയങ്ങള്‍ വിശാലമായ രീതിയില്‍ പ്രചാരണം നേടി.ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ ഈ നടപടിയാണ് സിപിഐയുടെ രൂപീകരണത്തിന് വേഗം കൂട്ടിയത്.1925 ഡിസംബറില്‍ കാണ്‍പൂരില്‍ തന്നെ ചേര്‍ന്ന അഖിലേന്ത്യാ സമ്മേളനത്തിലാണ് ഇന്ത്യന്‍ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി രൂപീകരിച്ചത്.ഘാട്ടെ,മുസാഫര്‍ അഹമ്മദ്,ശിങ്കാരവേലു ചെട്ടിയാര്‍,ഹസറത്ത് മൊഹാനി,ജാനകി പ്രസാദ്,നിസ്കര്‍,ജോഗ്ലേക്കര്‍ തുടങ്ങിയവര്‍ അതില്‍ പങ്കെടുത്തു.1929 വരെ ഘാട്ടെ പാർട്ടിയുടെ ആദ്യ ജനറല്‍ സെക്രട്ടറിയായി പ്രവര്‍ത്തിച്ചു.സമ്മേളനം പരസ്യമായി നടന്നതിനാല്‍ സര്‍ക്കാര്‍ വളരെയധികം ശ്രദ്ധിക്കുകയും പാര്‍ട്ടി കെട്ടിപ്പടുക്കാന്‍ നടത്തിയ ഓരോ നീക്കവും തകര്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.കോണ്‍ഗ്രസ്സില്‍ നിന്നുകൊണ്ടുതന്നെ പാര്‍ട്ടി പ്രവര്‍ത്തനം വ്യാപിപ്പിക്കുക എന്ന തന്ത്രമായിരുന്നു ആദ്യകാലത്ത് കൈക്കൊണ്ടത്.അങ്ങിനെ 1926 മുതല്‍ 1929 വരെ നല്ല കുറേ നീക്കങ്ങള്‍ നടത്താൻ സഖാക്കള്‍ക്ക് കഴിഞ്ഞു.തൊഴിലാളി സംഘടനകള്‍,യുവജനസംഘടനകള്‍,കര്‍ഷക പ്രസ്ഥാനങ്ങള്‍ എന്നിവ സംഘടിപ്പിക്കാനും മാര്‍ക്സിസ്റ്റ് ആശയങ്ങള്‍ പ്രചരിപ്പിക്കാനും ഈ തുടക്കകാലത്ത് സാധിച്ചു.

ഇതേ കാലയളവിലുണ്ടായ മറ്റൊരു സംഭവം കര്‍ഷകതൊഴിലാളി പാര്‍ട്ടികളുടെ ഉദയമായിരുന്നു.ഇതിന്‍റെ നേതാക്കളും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാരായിരുന്നു.ഉത്തര്‍ പ്രദേശില്‍ പി.സി.ജോഷിയും ബംഗാളില്‍ മുസാഫര്‍ അഹമ്മദും ബോംബെയില്‍ മിറാജ്കറും പഞ്ചാബില്‍ സോഹന്‍സിംഗ് ജോഷും ഇതിന് നേതൃത്വം നല്‍കി.അവര്‍ ബംഗാളില്‍ ഗണവാണി,മഹാരാഷ്ട്രയില്‍ ക്രാന്തി,പഞ്ചാബില്‍ കീര്‍ത്തി എന്നീ പത്രങ്ങളും ആരംഭിച്ചു.ഇതോടെ തൊഴിലാളി സമരങ്ങള്‍ക്കും കര്‍ഷക പ്രക്ഷോഭങ്ങള്‍ക്കും സാമ്രാജ്യവിരുദ്ധ സമരത്തിനും ആക്കം കൂടി.തൊഴിലാളികള്‍ കൂടുതല്‍ അവകാശങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടിയും നഷ്ടമായ അവകാശങ്ങള്‍ പുന:സ്ഥാപിക്കുന്നതിനുവേണ്ടിയും നിരന്തര സമരങ്ങളില്‍ ഏര്‍പ്പെട്ടു.അതിലെല്ലാംതന്നെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയുടെ സജീവപങ്കാളിത്തമുണ്ടായിരുന്നു.1927 ല്‍ ബോംബെയില്‍ നടന്ന ടെക്സ്റ്റയില്‍ തൊഴിലാളി സമരം,ഗോരഖ്പൂര്‍ വര്‍ക്ക്ഷോപ്പിലെ എണ്ണായിരം റയില്‍വേ തൊഴിലാളികള്‍ നടത്തിയ പണിമുടക്ക്,നാഗപ്പൂര്‍ റയില്‍വേയിലെ നാല്‍പ്പതിനായിരം റയില്‍വേ തൊഴിലാളികള്‍ നടത്തിയ പണിമുടക്ക്,മദിരാശിയിലും മൈസൂറിലും വിവിധ ഫാക്ടറികളില്‍ നടന്ന പണിമുടക്കുകള്‍ എന്നിവ എടുത്തു പറയേണ്ടവയാണ്.1928 ആയപ്പോഴേക്കും ബോംബെയിലെ സമരം കുറേക്കൂടി രൂക്ഷമായി.ഒന്നരലക്ഷം ടെക്സ്റ്റയില്‍ തൊഴിലാളികള്‍ ആറുമാസം നീണ്ടുനിന്ന പണിമുടക്കില്‍ പങ്കെടുത്തു.ലഭിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന കൂലിയിൽ ഏഴര ശതമാനം വെട്ടിക്കുറവ് വരുത്തിയതിനെതിരെ നടന്ന ആ സമരത്തില്‍ തൊഴിലാളികള്‍ വിജയിക്കുകയും ചെയ്തു.

അവകാശങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടിയുള്ള സമരത്തിനുപുറമെ സ്വാതന്ത്ര്യ സമര പ്രസ്ഥാനങ്ങളിലും തൊഴിലാളികള്‍ സജീവമായിരുന്നു.1919 ലെ ഗവണ്മെന്‍റ് ഓഫ് ഇന്ത്യ ആക്ടിന്‍റെ തുടര്‍ച്ചയായി 1927 ല്‍ ബ്രിട്ടീഷ് സര്‍ക്കാര്‍ രൂപീകരിച്ച ഇന്ത്യന്‍ സ്റ്റാറ്റ്യൂട്ടറി കമ്മീഷനെതിരായ പ്രക്ഷോഭത്തിലും അവർ സജീവ പങ്കാളികളായി.ജോണ്‍ സൈമണ്‍ നേതൃത്വം കൊടുത്ത കമ്മീഷനിലെ അംഗങ്ങള്‍ ഏഴ് ബ്രിട്ടീഷ് എംപിമാരായിരുന്നു. ഒറ്റ ഇന്ത്യക്കാരനും സമിതിയിലുണ്ടായിരുന്നില്ല.ലാഹോറില്‍ നടന്ന പ്രതിഷേധത്തെ നേരിട്ട പോലീസിന്‍റെ ക്രൂരമായ ലാത്തിച്ചാര്‍ജ്ജില്‍ പ്രമുഖ നേതാവായ ലാലാ ലജ്പത്റായി മരണപ്പെട്ടു.ഇതോടെ പൂര്‍ണ്ണ സ്വരാജിനുള്ള പ്രക്ഷോഭം ശക്തമായി. ഭഗത്സിംഗിനപ്പോലെ തീവ്രനിലപാടുള്ളവരുടെ എണ്ണം വര്‍ദ്ധിക്കുകയും ചെയ്തു.ഇന്ത്യന്‍ നാഷണല്‍ കോണ്‍ഗ്രസ്സില്‍ ജവഹർലാൽ നെഹ്റു,സുഭാഷ് ചന്ദ്ര ബോസ് തുടങ്ങിയ പുരോഗമനവാദികള്‍ക്ക് പ്രാധാന്യവും ലഭിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു.1927 ലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയുടെ മദിരാശി സമ്മേളനം പൂര്‍ണ്ണ സ്വാതന്ത്ര്യ പ്രമേയത്തെ അംഗീകരിച്ചു.സാമ്രാജ്യത്വവിരുദ്ധ ലീഗുമായി ബന്ധം സ്ഥാപിക്കാനും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനുവേണ്ടി പൊരുതുന്ന ചൈനയെ സഹായിക്കാനും ഒരു പുതിയ ഭരണഘടന സ്വന്തമായി എഴുതിയുണ്ടാക്കാനും ഈ സമ്മേളനം തീരുമാനിച്ചു.

1927 നവംബറില്‍ അഖിലേന്ത്യാ തൊഴിലാളി കര്‍ഷക പാര്‍ട്ടി സമ്മേളനം നടന്നു.നൂറിലധികം പ്രതിനിധികള്‍ ഇന്ത്യയുടെ നാനാഭാഗങ്ങളില്‍ നിന്നും പങ്കെടുത്ത യോഗത്തില്‍ സോഹന്‍സിംഗ് ജോഷായിരുന്നു അധ്യക്ഷന്‍.ദേശീയ വിമോചന സമരത്തിന്‍റെ നേതൃത്വം തൊഴിലാളികള്‍ ഏറ്റെടുക്കണമെന്നും ജന്മികള്‍ക്ക് പ്രതിഫലം നല്‍കാതെ തന്നെ ജന്മിത്വം അവസാനിപ്പിക്കണമെന്നും മിനിമം കൂലി നിജപ്പെടുത്തണമെന്നും പ്രവൃത്തിസമയം ചുരുക്കണമെന്നും ട്രെയ്ഡ് യൂണിയന്‍ സ്വാതന്ത്ര്യവും പൌരസ്വാതന്ത്ര്യവും അനുവദിക്കണമെന്നും ആവശ്യപ്പെടുന്ന പ്രമേയങ്ങള്‍ സമ്മേളനം അംഗീകരിച്ചു.സൈമണ്‍ കമ്മീഷനെ തള്ളിയ കോണ്‍ഗ്രസ് മോട്ടിലാല്‍ നെഹ്റുവിന്‍റെ നേതൃത്വത്തിൽ തയ്യാറാക്കിയ ഭാവി ഇന്ത്യക്കായുള്ള ഭരണഘടനയെയും സിപിഐ നിരാകരിച്ചു.ഹിന്ദു മുസ്ലിം ഐക്യം വളര്‍ത്താനും ദേശീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങളില്‍ വിപ്ലവകരമായ ആശയങ്ങള്‍ പ്രചരിപ്പിക്കാനും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകള്‍ മുന്‍കൈ എടുത്തു.മാര്‍ക്സിസ്റ്റ് ആശയങ്ങള്‍ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നതിനു പുറമെ മെയ്ദിനം,റഷ്യന്‍ വിപ്ലവ ദിനം,ലെനിന്‍ ദിനം എന്നിവയും പാര്‍ട്ടി ആചരിക്കാൻ തുടങ്ങി.

മീററ്റ് ഗൂഢാലോചനയും തുടർനടപടികളും

**************************

കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്‍റെ വളര്‍ച്ച തടയാനായി സര്‍ക്കാര്‍ ശ്രമങ്ങള്‍ ശക്തിപ്പെട്ടെങ്കിലും അവകാശങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടിയുള്ള പ്രക്ഷോഭങ്ങള്‍ തുടര്‍ന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു.സ്വാതന്ത്യസമരത്തിന്‍റെ മുന്നണിയിലുണ്ടായിരുന്ന കോണ്‍ഗ്രസിനേക്കാളും ബ്രിട്ടീഷുകാർ ഭയപ്പെട്ടത് തികച്ചും ന്യൂനപക്ഷമായ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകളെയായിരുന്നു.കോണ്‍ഗ്രസ് കൈയ്യിലൊതുങ്ങുന്ന പ്രസ്ഥാനമാണ് എന്നവർക്ക് ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു.ആഗോളതലത്തിൽ വലിയ തരംഗമാകുന്ന കമ്മ്യൂണിസം എല്ലാ അധികാരകേന്ദ്രങ്ങളെയും നശിപ്പിക്കുന്ന കൊടുങ്കാറ്റാകുമെന്ന് അവർ ഭയപ്പെട്ടു.അതുകൊണ്ട് മുളയിലെ നുള്ളുക എന്ന തന്ത്രമാണ് അവർ കൈക്കൊണ്ടത്.മധ്യ പ്രോവിൻസിലെ മീററ്റിൽ സമ്മേളിച്ച് ബ്രിട്ടീഷ് സര്‍ക്കാരിനെ തകര്‍ക്കാന്‍ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകള്‍ ഗൂഢാലോചന നടത്തി എന്നാരോപിച്ച് 1929 മാർച്ച് 20 ന്, ഇന്ത്യയിലുടനീളമുള്ള പ്രമുഖ ട്രേഡ് യൂണിയനിസ്റ്റുകളെയും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാക്കളെയും ബ്രിട്ടീഷ് അധികാരികൾ അറസ്റ്റ് ചെയ്തു.പതിനാല് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാരടക്കം മുപ്പത്തിയൊന്ന് ഇടതുപക്ഷ പ്രവര്‍ത്തകര്‍ക്കെതിരെയാണ് മീററ്റ് ഗൂഢാലോചനക്കേസ് കൊണ്ടുവന്നത്.തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനങ്ങളില്‍ വര്‍ദ്ധിച്ചുവരുന്ന കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സ്വാധീനം തകര്‍ക്കുകയായിരുന്നു അവരുടെ ലക്ഷ്യം.മാര്‍ക്സിസ്റ്റ് പ്രത്യയശാസ്ത്രം പ്രചരിപ്പിക്കല്‍,പണിമുടക്കുകള്‍ സംഘടിപ്പിക്കല്‍,ട്രേഡ് യൂണിയനുകളെ വിപ്ലവത്തിന്‍റെ ഉപകരണമാക്കല്‍,കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ഇന്‍റര്‍നാഷണലിന്‍റെ നിര്‍ദ്ദേശപ്രകാരം പ്രവര്‍ത്തിക്കല്‍ എന്നിവയായിരുന്നു കുറ്റാരോപണങ്ങള്‍.ഡാംഗെ,മുസാഫര്‍ അഹമ്മദ്,ഘാട്ടെ,അധികാരി,മിറാജ്കര്‍,പി.സി.ജോഷി,ഷൌക്കത്ത് ഉസ്മാനി തുടങ്ങിയ നേതാക്കള്‍ക്ക് പുറമെ ബ്രിട്ടീഷ് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റായ ഫിലിപ്പ് സ്പ്രാറ്റും ബെന്‍ ബ്രാഡ്ലിയും ഗൂഢാലോചനയിലെ പ്രതികളായിരുന്നു.ഇവരെ മീററ്റിലെത്തിച്ചായിരുന്നു വിചാരണ.ഒരു ജൂറി ഇല്ലാതെ വിചാരണ നടത്തുന്നുവെന്ന് ഉറപ്പാക്കാനാണ് ബോംബെ, കൽക്കട്ട പോലുള്ള പ്രധാന വ്യാവസായിക കേന്ദ്രങ്ങൾക്ക് പകരം, മീററ്റിനെ ബ്രിട്ടീഷുകാർ തന്ത്രപരമായി വിചാരണ വേദിയായി തിരഞ്ഞെടുത്തത്.അക്കാലത്തെ നിയമപ്രകാരം, ഒരു പ്രസിഡൻസി പട്ടണത്തിൽ വിചാരണ നടത്തുന്നതിന് ഒരു ജൂറി ആവശ്യമായി വരുമായിരുന്നു, അത് തൊഴിലാളി നേതാക്കളോട് അനുഭാവം പുലർത്തുമെന്ന് ബ്രിട്ടീഷുകാർ ഭയപ്പെട്ടു.

ബ്രിട്ടീഷ് രാജാവിന് ഇന്ത്യയിലുള്ള പരമാധികാരം നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ ഗൂഢാലോചന നടത്തി എന്നാരോപിച്ച് ഇന്ത്യൻ ശിക്ഷാ നിയമത്തിലെ സെക്ഷൻ 121-എ പ്രകാരമാണ് പ്രതികൾക്കെതിരെ കുറ്റം ചുമത്തിയത്. പ്രതികൾ ഒരു പൊതു പണിമുടക്കിലൂടെയും സായുധ പ്രക്ഷോഭത്തിലൂടെയും സർക്കാരിനെ അട്ടിമറിക്കാൻ ലക്ഷ്യമിടുന്ന കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ഇന്‍റർനാഷണലിന്‍റെ ഏജന്‍റുമാരാണ് എന്നായിരുന്നു ബ്രിട്ടീഷ് വിലയിരുത്തൽ.

കൊളോണിയൽ ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും വലിയ രാഷ്ട്രീയ പരീക്ഷണങ്ങളിൽ ഒന്നായിരുന്നു ഇത്.1929 മുതൽ 1933 വരെ നാല് വര്‍ഷത്തിലേറെ നീണ്ട വിചാരണയില്‍ 27 പേര്‍ക്ക് മൂന്ന് വര്‍ഷം മുതല്‍ ജീവപര്യന്തം വരെ ശിക്ഷ വിധിച്ചു.ചില പ്രതികള്‍ വിചാരണക്കിടയില്‍ മരിച്ചു.ബ്രിട്ടീഷുകാര്‍ കമ്മ്യൂണിസത്തെ അടിച്ചമര്‍ത്താനാണ് ശ്രമിച്ചതെങ്കിലും ഈ സംഭവത്തോടെ പാര്‍ട്ടിക്ക് ഇന്ത്യയൊട്ടാകെ വലിയ സ്വീകാര്യത ലഭിച്ചു.സര്‍വ്വകലാശാലകള്‍,യുവജനകൂട്ടായ്മകള്‍ എന്നിടങ്ങളില്‍ മാത്രമല്ല റാഡിക്കല്‍ കോണ്‍ഗ്രസ് ഗ്രൂപ്പുകളിലും പാർട്ടിക്ക് സ്വാധീനം ചെലുത്താൻ കഴിഞ്ഞു.ഇത് കോണ്‍ഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയുടെ പിറവിക്കും കാരണമായി.നെഹ്റു ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള യുവനേതാക്കള്‍ ഇടതുപക്ഷത്തേക്ക് ചുവടുമാറ്റി.ബോംബെ,മദ്രാസ്,ബംഗാള്‍,കേരളം എന്നിവിടങ്ങളില്‍ പാര്‍ട്ടി ശക്തമായി.മീററ്റ് കേസ് ഇന്ത്യയിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിന് ദേശീയ ശ്രദ്ധ നേടിക്കൊടുത്തു എന്നു മാത്രമല്ല പലയിടത്തായി ചിതറിയ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ഗ്രൂപ്പുകളെ ഇത് ഒന്നിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.1930കളുടെ തുടക്കത്തിൽ നേതാക്കളുടെ മോചനത്തിനുശേഷം സിപിഐ കൂടുതൽ വ്യവസ്ഥാപിതമായി സ്വയം പുനഃസംഘടിപ്പിക്കുന്നതിനും ഈ നീക്കം ഉപകരിച്ചു.

1920 ൽ ബോംബെയിൽ സ്ഥാപിതമായ എഐടിയുസി അന്ന് സിപിഐയുടെ ഭാഗമായിരുന്നില്ല.ലാലാ ലജ്പത് റായ് ആയിരുന്നു ആദ്യ പ്രസിഡന്‍റ്.ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ കോൺഗ്രസിൽ നിന്നുള്ള ദേശീയവാദികളും ആദ്യകാല കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകളും സോഷ്യലിസ്റ്റുകളും തൊഴിലാളി പ്രവർത്തകരും ഇതിന്‍റെ ഭാഗമായിരുന്നു.1929 ല്‍ നാഗപ്പൂരില്‍ നടന്ന എഐടിയുസി സമ്മേളനത്തില്‍ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാര്‍ പ്രതിനിധികളായി പങ്കെടുത്തിരുന്നു.മീററ്റ് പ്രതികളെ വിട്ടയയ്ക്കാനും തുണിമില്‍ തൊഴിലാളികളുടെ ഗിര്‍നികാംഗര്‍ യൂണിയനെ അംഗീകരിക്കാനും എഐടിയുസിയെ സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധ ലീഗുമായി ബന്ധിപ്പിക്കാനും വിറ്റ്ലി കമ്മീഷനെ ബഹിഷ്ക്കരിക്കാനും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകള്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടു.1929ല്‍ ബ്രിട്ടീഷ് എംപി ജോണ്‍ ഹെന്‍റി വിറ്റ്ലി ചെയര്‍മാനായി രൂപീകരിച്ച ഇന്ത്യന്‍ ലേബര്‍ കമ്മീഷന്‍ ട്രേഡ് യൂണിയനുകളുടെ ദ്രുതഗതിയിലുള്ള വളര്‍ച്ച,തൊഴിലാളികള്‍ക്കിടയിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സ്വാധീനം,ടെക്സ്റ്റയില്‍,ചണം,റയില്‍വേ,തുറമുഖം,തോട്ടം മേഖലകളിലെ നിരന്തര പണിമുടക്ക് എന്നിവ പഠിക്കാനും മാറ്റങ്ങള്‍ നിര്‍ദ്ദേശിക്കാനുമായാണ് രൂപീകരിച്ചത്.ജോലിസമയം നിയന്ത്രിക്കാനും ജോലിക്കാരുടെ ആരോഗ്യവും സുരക്ഷയും ഉറപ്പാക്കാനും തൊഴിലെടുക്കുന്ന സ്ത്രീകളുടെയും കുട്ടികളുടെയും സംരക്ഷണം ഉറപ്പാക്കാനും ട്രേഡ് യൂണിയനുകളെ അംഗീകരിക്കാനും വ്യവസായതര്‍ക്കപരിഹാരത്തിന് സംവിധാനം കൊണ്ടുവരാനും ഭവന-ക്ഷേമ മേഖല മെച്ചപ്പെടുത്താനും കമ്മീഷൻ ശുപാര്‍ശ ചെയ്തു.ഇന്ത്യയിലെ പില്‍ക്കാല തൊഴില്‍ നിയമങ്ങള്‍ക്ക് അടിത്തറയിട്ടത് വിറ്റ്ലിയുടെ ശുപാര്‍ശകളാണ് എന്നത് ശ്രദ്ധേയമാണ്.ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ ലക്ഷ്യം കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് മുന്നേറ്റത്തിന് തടയിടുകയാണ് എന്നു മനസ്സിലാക്കിയാണ് പാര്‍ട്ടി വിറ്റ്ലി കമ്മീഷനെ എതിര്‍ത്തത്.നാഗപ്പൂര്‍ സമ്മേളന തീരുമാനങ്ങളെ കോണ്‍ഗ്രസ്സുകാര്‍ പൊതുവെ അനുകൂലിച്ചെങ്കിലും മിതവാദികളായ വലതുപക്ഷ നേതാക്കള്‍ ഇവ അംഗീകരിച്ചില്ല.അവർ എഐടിയുസിയെ ഭിന്നിപ്പിക്കുകയും ദേശീയ ട്രേയ്ഡ് യൂണിയൻ ഫെഡറേഷൻ എന്ന സംഘടന രൂപീകരിക്കുകയും ചെയ്തു.

ദേശീയ ബൂര്‍ഷ്വാസികള്‍ എല്ലാക്കാലത്തും ഇത്തരത്തിലാണ് പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നത്.അവർ നിലപാടുകളിൽ ചാഞ്ചാടിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയും ബ്രിട്ടനുമായി സന്ധിചെയ്യുകയും ബ്രിട്ടീഷ് അനുകൂല നിലപാടുകള്‍ സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.സ്വാതന്ത്ര്യം ബൂര്‍ഷ്വാസിയും ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവര്‍ സാമ്രാജ്യത്വത്തിന് നിരന്തരം കീഴടങ്ങുകയും ഉയര്‍ത്തെഴുന്നേല്‍ക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ദിത്വസ്വഭാവമാണ് നിലനിർത്തിയത്.1928 ലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ഇന്‍റർനാഷണൽ അഥവാ കോമിന്‍ടേണ്‍ കോളനികളിലെ സമരതന്ത്രങ്ങള്‍ ആവിഷ്ക്കരിക്കുമ്പോള്‍,ആ പ്രദേശത്തിന്‍റെ ദേശീയ സ്വഭാവം കൂടി മനസ്സിലാക്കിവേണം നിലപാടെടുക്കുവാൻ എന്ന് ആഹ്വാനം ചെയ്തിരുന്നു.ബൂര്‍ഷ്വാസികളുടെ പരിഷ്ക്കരണവാദങ്ങള്‍ക്കെതിരെ നിരന്തര സമരം സംഘടിപ്പിക്കണമെന്നും നാടുവാഴിത്തത്തിനെതിരെ കാര്‍ഷികവിപ്ലവം വളര്‍ത്തിക്കൊണ്ടുവരണമെന്നും സാമ്രാജ്യവിരുദ്ധ സമരത്തില്‍ തൊഴിലാളിവര്‍ഗ്ഗം നേതൃത്വം കൈയ്യാളണമെന്നും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ഇന്‍റര്‍നാഷണല്‍ നിര്‍ദ്ദേശിച്ചു.ഭൂരിപക്ഷജനത പിന്തുണയ്ക്കുന്ന ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ കോണ്‍ഗ്രസ് എന്ന സാമ്രാജ്യവിരുദ്ധ ശക്തിയുടെ ബലം വേണ്ടത്ര കാണാതെയുള്ള ഒരു പദ്ധതിയാണ് കോമിന്‍റേണ്‍ ശുപാർശ ചെയ്തിരുന്നത്.ഭാവിയിൽ ഇന്ത്യയിൽ വിപ്ലവകരമായ ഭരണഘടനാ നിര്‍മ്മാണ സഭയും ജനാധിപത്യ റിപ്പബ്ലിക്കും നിലവില്‍ വരുന്നത് ദീർഘദർശനം ചെയ്യാൻ കോമിന്‍റേണിന് അന്ന് കഴിഞ്ഞില്ല.1933–34 ൽ മീററ്റ് ഗൂഢാലോചന കേസ്സിൽ നിന്നും മോചിതരായ നേതാക്കൾ സിപിഐ പുനഃസംഘടിപ്പിച്ചു.1934 ൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ഇന്‍റർനാഷണലിന്‍റെ ഇന്ത്യൻ വിഭാഗമായി സിപിഐ അംഗീകാരവും നേടി. (തുടരും)